James Webb Space Telescope Tracker Live

Εμφανίσεις ΑΤΙΑ στην Ελλάδα, υπάρχουν και πότε έχουν αναφερθεί;

 

Στην Ελλάδα, έχουν καταγραφεί πολλές αναφορές για εμφανίσεις ΑΤΙΑ (Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα) κατά τη διάρκεια των ετών. Οι πιο γνωστές περιπτώσεις περιλαμβάνουν:

1. Αθήνα, 1990: Πολλοί κάτοικοι στην περιοχή του Γουδί ανέφεραν την παρατήρηση μιας φωτεινής σφαίρας στον ουρανό.

2. Καλαμάτα, 2002: Ένας μεγάλος αριθμός ατόμων ανέφερε μια περίεργη λάμψη στον ουρανό, η οποία προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον.

3. Θεσσαλονίκη, 2001: Κάτοικοι ανέφεραν την παρατήρηση ενός φωτεινού αντικειμένου να κινείται με ασυνήθιστες ταχύτητες.

4. Δωδεκάνησα, 1980: Υπήρξαν αναφορές για UFO από ψαράδες που είδαν ένα φωτεινό αντικείμενο να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται γρήγορα.

Οι περισσότερες από αυτές τις αναφορές καλύπτονται από τον κόσμο της επιστήμης και της φιλοσοφίας, με πολλούς να είναι επιφυλακτικοί σχετικά με την εγκυρότητά τους. Αν και πολλοί άνθρωποι πιστεύουν στα ΑΤΙΑ, δεν υπάρχει ακόμη επιστημονική απόδειξη που να επιβεβαιώνει την ύπαρξή τους.

Η περίπτωση της Αθήνας το 1990

Η περίπτωση της Αθήνας το 1990 περιλαμβάνει μια σειρά από αναφορές για εμφανίσεις ΑΤΙΑ από κατοίκους της περιοχής Γουδί.

Περιγραφή της Περίστασης:

• Χρονολογία: 1990
• Τοποθεσία: Γουδί, περιοχή της Αθήνας
• Αναφορές: Πολλοί κάτοικοι παρατήρησαν ένα φωτεινό αντικείμενο στον ουρανό τη νύχτα. Οι περιγραφές των αντικειμένων περιλάμβαναν διάφορες μορφές φωτισμού και ασυνήθιστες κινήσεις.

Χαρακτηριστικά του ΑΤΙΑ:

• Οι μάρτυρες ανέφεραν ότι το αντικείμενο έλαμπε με έντονο φως και κινείτο με ρυθμούς που δεν φαίνονται φυσιολογικοί για γνωστά ιπτάμενα αεροσκάφη.
• Ορισμένοι είπαν ότι το αντικείμενο άλλαξε κατεύθυνση ξαφνικά ή έδειξε να "σταματά" στον αέρα.

Αντίκτυπος:

• Οι αναφορές προκάλεσαν πανικό και ενδιαφέρον.
• Ορισμένα ΜΜΕ κάλυψαν την είδηση, προσελκύοντας την προσοχή του κοινού και της επιστημονικής κοινότητας, μερικοί από τους οποίους εξέφρασαν ενδιαφέρον για τη διερεύνηση του φαινομένου.

Επικρίσεις και Εξετάσεις:

• Ειδικοί και επιστήμονες ήταν κυρίως επιφυλακτικοί, ζητώντας περισσότερα στοιχεία και επαλήθευση. Πολλοί θεώρησαν τις αναφορές ως αποτέλεσμα ψευδαισθήσεων ή άλλων φυσικών φαινομένων, όπως αεροσκάφη, μετεωρίτες ή φυσικά φωτιστικά φαινόμενα.

Συμπέρασμα:

Η περίπτωση αυτής της εμφάνισης ΑΤΙΑ στην Αθήνα ανέδειξε τη συνεχιζόμενη περιέργεια και ανησυχία του κόσμου γύρω από το φαινόμενο των UFO. Αν και δεν υπάρχει επιστημονική επαλήθευση, η εμπειρία αυτή συνιστά μέρος της ευρύτερης κουλτούρας γύρω από τα ΑΤΙΑ στην Ελλάδα και παγκοσμίως.

Η περίπτωση της Αθήνας το 1990 περιλαμβάνει μια σειρά από αναφορές για εμφανίσεις ΑΤΙΑ από κατοίκους της περιοχής Γουδί.

Η περίπτωση της Θεσσαλονίκης το 2002

Η περίπτωση της Θεσσαλονίκης το 2002 αναφέρεται σε ένα από τα πιο γνωστά περιστατικά που συνδέονται με την εμφάνιση ΑΤΙΑ (Άγνωστων Ταυτοτήτων Ιπτάμενων Αντικειμένων) στην Ελλάδα.

Γεγονότα:

• Το 2002, πολλοί κάτοικοι της Θεσσαλονίκης ανέφεραν την παρατήρηση φωτεινών αντικειμένων στον ουρανό τη νύχτα. Οι μάρτυρες περιέγραψαν ότι τα αντικείμενα επιδείκνυαν χαρακτηριστικά όπως γρήγορη κίνηση και αλλαγές κατεύθυνσης, που δεν ταιριάζουν με γνωστά αεροσκάφη ή φυσικά φαινόμενα.
• Οι αναφορές περιλάμβαναν φωτεινές σφαίρες που έλαμπαν στον νυχτερινό ουρανό και που φαίνονταν να εκτελούν ελιγμούς.

Αλληλεπίδραση με τον τύπο:

• Τα περιστατικά προκάλεσαν έντονο ενδιαφέρον από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με πολλές εφημερίδες και τηλεοπτικά κανάλια να καλύπτουν τις μαρτυρίες και να διερευνούν τις λεπτομέρειες.
• Ειδικοί και ερευνητές ΑΤΙΑ ανέλαβαν να αναλύσουν τις αναφορές και να παρέχουν εξηγήσεις, ωστόσο οι απόψεις τους διίστανται.

Επιστημονική Σημείωση:

• Όπως συνήθως συμβαίνει με την αναφορά ΑΤΙΑ, οι επιστήμονες ήταν επιφυλακτικοί και ζήτησαν περισσότερες αποδείξεις και τεκμηρίωση σχετικά με τις παρατηρήσεις.
• Πολλές από τις αναφορές θεωρήθηκαν ως φυσικά φαινόμενα, όπως π.χ. αεροσκάφη ή και στρατιωτικές ασκήσεις.

Κληρονομιά:

• Το περιστατικό αυτό έχει μείνει στην μνήμη του κοινού και έχει ενταχθεί στη συλλογή των ελληνικών ΑΤΙΑ, επισημαίνοντας τη διάρκεια του ενδιαφέροντος του κόσμου για το φαινόμενο αυτό.
• Η περίπτωση συνέβαλε επίσης στη δημιουργία μιας τοπικής κουλτούρας γύρω από τα ΑΤΙΑ και τις αναζητήσεις για εξωγήινη ζωή.

Με αυτά τα περιστατικά, η Θεσσαλονίκη έγινε ένα σημείο αναφοράς για τη συζήτηση γύρω από τα ΑΤΙΑ στην Ελλάδα.

Αρχαιολόγοι ισχυρίζονται ότι έλυσαν το μυστήριο με τις πυραμίδες: Πώς κατάφεραν να χτίσουν ένα από τα θαύματα της αρχαιότητας

 

Οι πυραμίδες της Αιγύπτου αποτελούσαν πάντα μυστήριο, όχι μόνο για τα μυστικά που κρύβουν αλλά και για το πώς κατασκευάστηκαν, αλλά και γιατί στο συγκεκριμμένο σημείο. Το μεγάλο αυτό ερώτημα γύρω από τις πυραμίδες φαίνεται ότι απάντησαν αρχαιολόγοι, για το πώς τα μεγαλοπρεπή οικοδομήματα χτίστηκαν στο... πουθενά.

Οι πυραμίδες είναι από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου που αφήνουν ακόμα και σήμερα τους επιστήμονες άφωνους, πώς με τα μέσα της εποχής κατέστη δυνατόν να γίνουν πραγματικότητα.

Τώρα, ένα σημαντικό μέρος του μυστηρίου των αιγυπτιακών πυραμίδων μπορεί να έχει λυθεί, χάρη στην αγαστή σχέση της τεχνολογίας με την επιστήμη.

Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι οι διάσημες κατασκευές θα μπορούσαν να έχουν χτιστεί κατά μήκος ενός από καιρό χαμένου παρακλαδιού του ποταμού Νείλου, που σήμερα δεν υπάρχει πλέον. Και αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί τώρα φαίνεται να βρίσκονται σε μια στενή, αφιλόξενη λωρίδα ερήμου.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Τι θα συνέβαινε αν σας «ρουφούσε» μια μαύρη τρύπα; Βίντεο της NASA δείχνει το τρομακτικό αποτέλεσμα

 

Πιστεύεται ότι η «πτώση» μέσα σε μια μαύρη τρύπα θα ήταν ένας από τους πιο οδυνηρούς θανάτους στο σύμπαν. Όπως και κάθε άλλο αντικείμενο που πέφτει, θα τεντωνόσασταν βίαια σαν μακαρόνι σε μια διαδικασία που οι αστροφυσικοί αποκαλούν σπαγγέτιση (spaghettification)

Τώρα, ένα νέο φοβερό animation από τη NASA δείχνει τι θα βλέπαμε τις τελευταίες μας στιγμές αν μας ρουφούσε μία μαύρη τρύπα. Το βίντεο, που δημιουργήθηκε σε υπερυπολογιστή της NASA, δείχνει σε πρώτο πρόσωπο, μια βουτιά προς τον «ορίζοντα γεγονότων» μιας υπερμεγέθους μαύρης τρύπας – το τρομερό σημείο χωρίς επιστροφή.

Αν και δεν δείχνει μια συγκεκριμένη μαύρη τρύπα, από άποψη μεγέθους είναι περίπου ισοδύναμη με το «τέρας» που βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία μας.

Οι επιστήμονες της NASA δημιούργησαν το animation στον υπερυπολογιστή Discover στο Κέντρο Προσομοίωσης Κλίματος της NASA στο Greenbelt του Maryland. Το πρότζεκτ δημιούργησε περίπου 10 terabytes δεδομένων – που ισοδυναμούν περίπου με το ήμισυ του εκτιμώμενου περιεχομένου κειμένου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου στην Ουάσιγκτον.

«Αυτή η νέα, καθηλωτική οπτικοποίηση που παράγεται σε υπερυπολογιστή της NASA αναπαριστά ένα σενάριο όπου μια κάμερα μόλις “χάνει” τον ορίζοντα γεγονότων και ελσφενδονίζεται προς πίσω», αναφέρει η διαστημική υπηρεσία. «Ο προορισμός είναι μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα με 4,3 εκατομμύρια φορές τη μάζα του ήλιου μας, ισοδύναμη με το “τέρας” που βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία μας».

Καθώς το βίντεο αρχίζει, η «κάμερα» πλησιάζει το κενό, και μπορούμε να δούμε τον φωτεινό πορτοκαλί «δίσκο προσαύξησης» – έναν καυτό δίσκο αερίου που περιφέρεται γύρω από τη μαύρη τρύπα και την κύρια πηγή φωτός της.

Ο δίσκος προσαύξησης δημιουργείται από υλικό που εκπέμπει ενέργεια καθώς πέφτει μέσα στη μαύρη τρύπα, είτε πρόκειται για αέριο, είτε για σκόνη, είτε για ύλη.

Μπορούμε επίσης να δούμε τη λεπτότερη σφαίρα φωτονίων – έναν λεπτό δακτύλιο φωτός που σχηματίζεται πιο κοντά στον «ορίζοντα γεγονότων» της μαύρης τρύπας. Ο ορίζοντας γεγονότων της προσομοιωμένης μαύρης τρύπας εκτείνεται σε περίπου 25 εκατομμύρια χιλιόμετρα (16 εκατομμύρια μίλια), ή περίπου το 17% της απόστασης από τη Γη μέχρι τον ήλιο μας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Ανακαλύφθηκε το πρώτο συμπαγές θραύσμα – Η ακριβή χρωστική ουσία που σχετίζεται με τους Ρωμαίους αυτοκράτορες

 

Μια σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια  ανασκαφής το 2023 στην τοποθεσία ενός αρχαίου ρωμαϊκού λουτρού στο Καρλάιλ, στην Αγγλία. Η ανασκαφή, που έγινε από την εταιρεία Wardell Armstrong, έφερε στο φως ένα μικρό μυστηριώδες κομμάτι ουσίας μωβ χρώματος, το οποίο αργότερα αναγνωρίστηκε ως ένα θραύσμα πορφύρας της Τύρου, της περίφημης χρωστικής ουσίας, Tyrian Purple, που κάποτε συσχετίστηκε με τους Ρωμαίους αυτοκράτορες.

Η ανακάλυψη πραγματοποιήθηκε εντός των χώρων της Λέσχης Κρίκετ Καρλάιλ, η οποία αποτελεί μέρος του ιστορικού Ρωμαϊκού οικισμού Luguvalium. Η συγκεκριμένη τοποθεσία  χρονολογείται από τον 3ο αιώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου. Το πολύτιμο θραύσμα,  βρέθηκε στα δωμάτια αποστράγγισης ενός μνημείου που πιστεύεται ότι ήταν ρωμαϊκό λουτρό.

Το Tyrian Purple, επίσης γνωστό ως “αυτοκρατορικό μωβ”, ήταν μια εξαιρετικά πολύτιμη βαφή κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων, με τη βαθιά, ζωντανή απόχρωση που συμβόλιζε τον πλούτο, το κύρος και την αυτοκρατορική εξουσία. Παραγόταν από χιλιάδες θρυμματισμένα θαλάσσια σαλιγκάρια (Bolinus brandaris) από τη Μεσόγειο, από πλούσια κοιτάσματα και μετά από διεργασίες υψηλής έντασης εργασίας για τη δημιουργία ακόμα και μικρών ποσοτήτων. Η σπανιότητα και μοναδικότητά του, σήμαινε ότι το πετράδι ήταν πιο πολύτιμο και από τον χρυσό, μερικές φορές έως και τρεις φορές περισσότερο ανά βάρος.

Tyrian Purple: Ήταν το πιο ακριβό και περιζήτητο χρώμα στον κόσμο

Μετά την ανακάλυψή της, η χρωστική ουσία αναλύθηκε με τη βοήθεια της Βρετανικής Γεωλογικής Εταιρείας και εξετάστηκε περαιτέρω από εμπειρογνώμονες στο Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ. Η ανάλυση αποκάλυψε ότι η χρωστική ουσία περιείχε υψηλά επίπεδα βρωμίου και κεριού μέλισσας, επιβεβαιώνοντας με σχεδόν βεβαιότητα ότι ήταν πράγματι Tyrian Purple. Αυτό είναι ένα σημαντικό εύρημα, καθώς το Tyrian Purple, βρίσκεται σπάνια στη στερεή του μορφή, ενώ προηγούμενες ανακαλύψεις το έβρισκαν σε μορφή μπογιάς σε τοιχογραφίες ή σε φέρετρα ανθρώπων υψηλής κοινωνικής στάθμης, όπως αυτά που βρέθηκαν στη Ρωμαϊκή Αίγυπτο και την...

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο 

ανακαλύφθηκε μετά από 400 χρόνια

 

Ο κόσμος και η γη μας είναι ένας τόπος με χιλιάδες μυστικά, αυτός ο πλανήτης που ζούμε αποκαλύπτει κάθε μέρα δεκάδες πράγματα που δεν τα γνωρίζαμε και πάντα μα πάντα μας αφήνει άφωνους με την πρωτοτυπία του. αυτό όμως που μάθαμε πρόσφατα πραγματικά δεν το περιμέναμε με τίποτα.

Χρειάστηκαν 375 χρόνια στους επιστήμονες για να ανακαλύψουν ότι υπάρχει μια όγδοη ήπειρος, η οποία βρισκόταν σε κοινή θέα όλο αυτό το διάστημα. Ναι μπορεί να σου ακούγεται εντελώς εξωπραγματικό αλλά είναι η αλήθεια.

Μια ομάδα γεωλόγων έγινε πρωτοσέλιδο όταν ανακοίνωσε την ανακάλυψη της «Ζηλανδίας» το 2017 με το μεγαλύτερο τμήμα της βέβαια να είναι πλέον υποθαλάσσιο. Ναι έτσι είναι τα πράγματα και το επιβεβαιώνει η επιστήμη.

     

Σύμφωνα με το BBC πρόκειται για μια πολύ μεγάλη ήπειρο 4,9 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή περίπου έξι φορές το μέγεθος της Μαδαγασκάρης. Όταν την ανακάλυψαν δεν μπορούσαν να το πιστέψουν ακόμη και οι ίδιοι οι επιστήμονες.

Το 94% της ηπείρου αυτής είναι υποβρύχια, με μόνο μια χούφτα νησιά, όπως η Νέα Ζηλανδία, να παραμένουν στην επιφάνεια. Ένας ολόκληρος υπόγειος κόσμος που δεν γνωρίζαμε. Μία νέα ήπειρος.

Αν και οι εγκυκλοπαίδειες, οι χάρτες και οι μηχανές αναζήτησης του κόσμου ήταν ανένδοτες στο ότι υπήρχαν μόνο επτά ήπειροι για αρκετό καιρό, η ομάδα ενημέρωσε με σιγουριά τον κόσμο ότι αυτό ήταν λάθος. Πλέον, θεωρείται η «νεότερη» ήπειρος στον κόσμο. Όσο κι αν σου φαίνεται τρομερό κάτι τέτοιο πρέπει να το λάβεις υπόψιν σου.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Live from Niagara Falls, New York and the Mexican resort town of Mazatlan in Mexico’s Pacific coast as residents and visitors await the total eclipse.

Φωτεινά αστέρια φωτίζουν το «σύμπλεγμα χριστουγεννιάτικων δέντρων»

 

Ακτίνα Χ: NASA/CXC/SAO; Οπτική: T.A. Πρύτανης (NRAO/AUI/NSF και NOIRLab/NSF/AURA) και B.A. Wolpa (NOIRLab/NSF/AURA). Υπέρυθρες: NASA/NSF/IPAC/CalTech/Univ. της Μασαχουσέτης. Επεξεργασία εικόνας: NASA/CXC/SAO/L. Frattare &; J.Major

Αυτή η νέα εικόνα του NGC 2264, γνωστή και ως «Συστάδα Χριστουγεννιάτικων Δέντρων», δείχνει το σχήμα ενός κοσμικού δέντρου με τη λάμψη των αστρικών φώτων. Το NGC 2264 είναι, στην πραγματικότητα, ένα σμήνος νεαρών άστρων - με ηλικίες μεταξύ περίπου ενός και πέντε εκατομμυρίων ετών - στον Γαλαξία μας περίπου 2.500 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Τα αστέρια στο NGC 2264 είναι μικρότερα και μεγαλύτερα από τον Ήλιο, που κυμαίνονται από μερικά με λιγότερο από το ένα δέκατο της μάζας του Ήλιου σε άλλα που περιέχουν περίπου επτά ηλιακές μάζες.

Αυτή η νέα σύνθετη εικόνα ενισχύει την ομοιότητα με ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο μέσω επιλογών χρώματος και περιστροφής. Τα μπλε και λευκά φώτα (τα οποία αναβοσβήνουν στην κινούμενη έκδοση αυτής της εικόνας) είναι νεαρά αστέρια που εκπέμπουν ακτίνες Χ που ανιχνεύονται από το παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA. Τα οπτικά δεδομένα από το τηλεσκόπιο WIYN 0,9 μέτρων του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών στο Kitt Peak δείχνουν αέριο στο νεφέλωμα με πράσινο χρώμα, που αντιστοιχεί στις «πευκοβελόνες» του δέντρου και τα υπέρυθρα δεδομένα από το Two Micron All Sky Survey δείχνουν αστέρια στο προσκήνιο και το φόντο με λευκό χρώμα. Αυτή η εικόνα έχει περιστραφεί δεξιόστροφα κατά περίπου 160 μοίρες από το πρότυπο του αστρονόμου του Βορρά που δείχνει προς τα πάνω, έτσι ώστε να φαίνεται ότι η κορυφή του δέντρου είναι προς την κορυφή της εικόνας.

Αυτή η σύνθετη εικόνα δείχνει το σύμπλεγμα χριστουγεννιάτικων δέντρων. Τα μπλε και λευκά φώτα (τα οποία αναβοσβήνουν στην κινούμενη έκδοση αυτής της εικόνας) είναι νεαρά αστέρια που εκπέμπουν ακτίνες Χ που ανιχνεύονται από το παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA. Τα οπτικά δεδομένα από το τηλεσκόπιο WIYN 0,9 μέτρων του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών στο Kitt Peak δείχνουν αέριο στο νεφέλωμα με πράσινο χρώμα, που αντιστοιχεί στις «πευκοβελόνες» του δέντρου και τα υπέρυθρα δεδομένα από το Two Micron All Sky Survey δείχνουν αστέρια στο προσκήνιο και το φόντο με λευκό χρώμα. Αυτή η εικόνα έχει περιστραφεί δεξιόστροφα κατά περίπου 160 μοίρες από το πρότυπο του αστρονόμου του Βορρά που δείχνει προς τα πάνω, έτσι ώστε να φαίνεται ότι η κορυφή του δέντρου είναι προς την κορυφή της εικόνας.

Τα νεαρά αστέρια, όπως αυτά του NGC 2264, είναι πτητικά και υφίστανται ισχυρές εκλάμψεις στις ακτίνες Χ και άλλους τύπους μεταβολών που παρατηρούνται σε διαφορετικούς τύπους φωτός. Οι συντονισμένες, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια παραλλαγές που εμφανίζονται σε αυτό το κινούμενο σχέδιο, ωστόσο, είναι τεχνητές, για να τονίσουν τις θέσεις των αστεριών που φαίνονται στις ακτίνες Χ και να τονίσουν την ομοιότητα αυτού του αντικειμένου με ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Στην πραγματικότητα οι παραλλαγές των αστεριών δεν συγχρονίζονται.

Οι διακυμάνσεις που παρατηρούνται από τον Chandra και άλλα τηλεσκόπια προκαλούνται από πολλές διαφορετικές διαδικασίες. Μερικά από αυτά σχετίζονται με τη δραστηριότητα που περιλαμβάνει μαγνητικά πεδία, συμπεριλαμβανομένων εκλάμψεων όπως αυτές που υποβάλλονται από τον Ήλιο - αλλά πολύ πιο ισχυρές - και καυτά σημεία και σκοτεινές περιοχές στις επιφάνειες των αστεριών που εισέρχονται και εξέρχονται από το οπτικό πεδίο καθώς τα αστέρια περιστρέφονται. Μπορεί επίσης να υπάρξουν αλλαγές στο πάχος του αερίου που κρύβει τα αστέρια και αλλαγές στην ποσότητα υλικού που εξακολουθεί να πέφτει πάνω στα αστέρια από δίσκους περιβάλλοντος αερίου.

Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA διαχειρίζεται το πρόγραμμα Chandra. Το Κέντρο ακτίνων Χ Chandra του Αστροφυσικού Παρατηρητηρίου Smithsonian ελέγχει τις επιστημονικές επιχειρήσεις από το Cambridge της Μασαχουσέτης και τις πτητικές λειτουργίες από το Burlington της Μασαχουσέτης.

Διαβάστε περισσότερα από το παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA.

Για περισσότερες εικόνες Chandra, πολυμέσα και σχετικό υλικό, επισκεφθείτε:

https://www.nasa.gov/mission/chandra-x-ray-observatory/

Οπτική περιγραφή:

Αυτή η έκδοση διαθέτει μια σύνθετη εικόνα ενός σμήνους νεαρών αστεριών που μοιάζουν αποφασιστικά με ένα κοσμικό χριστουγεννιάτικο δέντρο! Το σμήνος, γνωστό ως NGC 2264, βρίσκεται στον Γαλαξία μας, περίπου 2.500 έτη φωτός από τη Γη. Μερικά από τα αστέρια στο σμήνος είναι σχετικά μικρά, και μερικά είναι σχετικά μεγάλα, που κυμαίνονται από το ένα δέκατο έως επτά φορές τη μάζα του Ήλιου μας.

Σε αυτή τη σύνθετη εικόνα, η ομοιότητα του συμπλέγματος με ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει ενισχυθεί μέσω της περιστροφής της εικόνας και των επιλογών χρώματος. Τα οπτικά δεδομένα αντιπροσωπεύονται από σκοτεινές πράσινες γραμμές και σχήματα, τα οποία δημιουργούν τα κλαδιά και τις βελόνες του σχήματος δέντρου. Οι ακτίνες Χ που ανιχνεύονται από τον Chandra παρουσιάζονται ως μπλε και λευκά φώτα και μοιάζουν με λαμπερές κουκίδες φωτός στο δέντρο. Τα υπέρυθρα δεδομένα δείχνουν τα αστέρια του προσκηνίου και του φόντου ως αστραφτερά στίγματα λευκού ενάντια στο σκοτάδι του διαστήματος. Η εικόνα έχει περιστραφεί κατά περίπου 150 μοίρες από το πρότυπο του αστρονόμου του Βορρά που δείχνει προς τα πάνω. Αυτό τοποθετεί την κορυφή του περίπου κωνικού σχήματος δέντρου κοντά στην κορυφή της εικόνας, αν και δεν αντιμετωπίζει το ελαφρύ γυμνό κομμάτι στα κλαδιά του δέντρου, κάτω δεξιά μας, το οποίο μάλλον θα πρέπει να στραφεί προς τη γωνία.

Σε αυτή την έκδοση, το εορταστικό σύμπλεγμα παρουσιάζεται τόσο ως στατική εικόνα όσο και ως κινούμενο σχέδιο μικρού μήκους. Στο κινούμενο σχέδιο, μπλε και λευκές κουκκίδες ακτίνων Χ από τον Chandra τρεμοπαίζουν και λαμπυρίζουν στο δέντρο, όπως τα φώτα σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο.

To εντόπισε ένα διαστημικό σώμα που δεν έπρεπε να υπάρχει

Οι καφέ νάνοι είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία κοσμικών σωμάτων αφού δεν είναι ούτε πλανήτες ούτε άστρα. Χαρακτηρίζονται ως «αποτυχημένα άστρα» επειδή όλα τα στοιχεία που έχουν οι επιστήμονες στη διάθεση τους δείχνει ότι ξεκίνησαν να σχηματίζονται ως άστρα αλλά κάποια στιγμή η διαδικασία αυτή διακόπηκε με αποτέλεσμα να αποτελεί στην ουσία ένα κοσμικό κατάλοιπο το οποίο συνεχίζει να διατηρούν ένα μίνιμουμ επίπεδο λειτουργίας.

Οι καφέ νάνοι είναι ουράνια σώματα μεγαλύτερα από το Δία, αλλά με μικρότερη μάζα από την απαιτούμενη ώστε να μετατραπούν σε άστρα. Παρόλο εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 100 δισ. καφέ νάνοι στο γαλαξία μας, μέχρι σήμερα έχουν εντοπισθεί λιγότεροι από δύο χιλιάδες καθώς η ακτινοβολία τους είναι πολύ αμυδρή και το μέγεθός τους σχετικά μικρό. Έχουν σχετικά υψηλές θερμοκρασίες όταν γεννιούνται (δεκάδες χιλιάδες έως και εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου) . Καθώς σταδιακά κρυώνουν η θερμοκρασία τους υποχωρεί πέριξ των χιλίων βαθμών Κελσίου.

Σε απόσταση περίπου χιλίων ετών φωτός από τη Γη βρίσκεται το μοριακό νέφος του Περσέα το οποίο αποτελεί μια περιοχή αστρογένεσης. Το πανίσχυρο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb έστρεψε τα όργανα του στο μοριακό νέφος του Περσέα και εστίασε σε ένα αστρικό σμήνος που υπάρχει μέσα σε αυτό το νέφος. Μέσα στο σμήνος που έχει την κωδική ονομασία IC 348 το James Webb εντόπισε έναν καφέ νάνο ο οποίο αποτελεί προϊόν ενός διαστημικού περιβάλλοντος το οποίο σύμφωνα με τα υπάρχοντα κοσμολογικά μοντέλα δεν επιτρέπει τη δημιουργία διαστημικών σωμάτων είτε αυτά είναι άστρα είτε πλανήτες.

Εντυπωσιακή εικόνα που κατέγραψε το James Webb από το αστρικό σμήνος που βρίσκεται ο καφέ νάνος. πηγή φωτό (NASA, ESA, CSA, STScI, K. Luhman (Penn State University), and C. Alves de Oliveira (ESA))

Ο καφέ νάνος σε αυτό το νεαρό αστρικό σμήνος ξεφεύγει από τα μοντέλα σχηματισμού αστεριών εξαιτίας του μικρού σε μέγεθος νέφους αερίου μέσα στο οποίο γεννήθηκε. Ένα μικρότερο μοριακό νέφος όπως το IC 348 διαθέτει ασθενέστερη βαρύτητα και επομένως δεν δημιουργούνται συνθήκες κατάρρευσης του από την οποία προκύπτουν οι διεργασίες γέννησης άστρων.

Έτσι σύμφωνα με τους ερευνητές αυτός ο καφέ νάνος δεν θα έπρεπε να σχηματιστεί είτε ως άστρο είτε ως πλανήτης. «Το ερώτημα που προκύπτει από αυτή την ανακάλυψη είναι το πώς μπορεί η διεργασία αστρογένεσης να συμβεί σε ένα τόσο περιορισμένο σε μάζα περιβάλλον» λέει η Καταρίνα Άλβες ντε Ολιβέιρα, επιστήμονας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος που ήταν επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Naftemporiki.gr

 

Ανεξήγητα Φαινόμενα...: Μια πολύ ισχυρή θα φθάσει σήμερα στον πλανήτη μας

Ανεξήγητα Φαινόμενα...: Μια πολύ ισχυρή θα φθάσει σήμερα στον πλανήτη μας:   Οι ηλιακές εκλάμψεις ή στεμματικές εκπομπές μάζας (CME) είναι στην ουσία εκρήξεις που συμβαίνουν στον  Ήλιο  και εκτοξεύουν φως, ενέργεια ...

Μια πολύ ισχυρή θα φθάσει σήμερα στον πλανήτη μας

 

Οι ηλιακές εκλάμψεις ή στεμματικές εκπομπές μάζας (CME) είναι στην ουσία εκρήξεις που συμβαίνουν στον Ήλιο και εκτοξεύουν φως, ενέργεια και ηλιακό υλικό στο Διάστημα. Όταν συμβαίνει μια τέτοια έκρηξη ένα «τσουνάμι» ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων ξεκινά από το σημείο της έκρηξης και αν φτάσει στη Γη δεν μπορεί μεν να διαπεράσει την ατμόσφαιρα αλλά προκαλεί φυσικά φαινόμενα όπως το σέλας ενώ παράλληλα μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργίες στους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους και τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας. Οι ειδικοί ονομάζουν το φαινόμενο ονομάζουν «γεωμαγνητική καταιγίδα» και στις πιο ισχυρές προσδίδουν και τον χαρακτηρισμό «κανίβαλος».

Οι γεωμαγνητικές καταιγίδες κανίβαλοι είναι προϊόν μιας αρχικής έκρηξης CME που ακολουθείται από μια επόμενη τέτοιου είδους έκρηξη που γίνεται σε πολύ κοντινή απόσταση από την πρώτη λίγες ώρες αργότερα η οποία είναι  ακόμη πιο ισχυρή και ταχύτερη από την αρχική. Το τσουνάμι σωματιδίων της δεύτερης έκρηξης καταφέρνει να «πιάσει» λόγω της ταχύτητας της την πρώτη έκρηξη και συγχωνεύονται σε μια γεωμαγνητική καταιγίδα «κανίβαλο».

Όπως έγινε γνωστό ένα μπαράζ εκρήξεων CME στις 28 και 29 Νοεμβρίου δημιούργησαν ένα ακόμη ηλιακό κανίβαλο ο οποίος αναμένεται να χτυπήσει σήμερα πρώτη Δεκεμβρίου τη Γη προκαλώντας εντυπωσιακό σέλας και πιθανά προβλήματα στους δορυφόρους και τα ηλεκτρικά δίκτυα. Το σέλας που έκανε την εμφάνιση του σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο στις αρχές Νοεμβρίου ακόμη και στην Ελλάδα οφειλόταν σύμφωνα με τους ειδικούς σε ένα ακόμη ηλιακό κανίβαλο. Μένει να δούμε αν θα έχουμε κάποιο παρόμοιο φαινόμενο και πάλι ορατό και στη χώρα μας.

Οι διαστημικοί δορυφόροι που παρατηρούν μόνιμα τον Ήλιο όπως το SDO της NASA και καταγράφουν συνεχώς δεδομένα και εικόνες βοηθούν εκτός των άλλων στην έγκαιρη προειδοποίηση του φαινομένου.

To James Webb εντόπισε ένα «Κοσμικό Αμπέλι» στα βάθη του Σύμπαντος και ένα μαιευτήριο άστρων στην καρδιά του γαλαξία μας (βίντεο)

 

Tο Κοσμικό Αμπέλι είναι σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα που μελετά τα δεδομένα που κατέγραψε το James Webb «σημαντικά μεγαλύτερο από άλλες ομάδες ανάλογης ηλικίας γαλαξιών που έχουν εντοπισθεί στο Σύμπαν». Η γαλαξιακή ομάδα έχει μια εκτιμώμενη μάζα περίπου 260 δισεκατομμυρίων ηλιακών μαζών και όπως αναφέρουν οι ερευνητές κάποιοι γαλαξίες της ομάδας όταν έγινε η εκπομπή του φωτός της που εντόπισε το James Webb βρίσκονταν σε φάση αστρογένεσης κάτι που σημαίνει ότι θα μεγάλωναν ακόμη περισσότερο σε όγκο ενώ άλλοι γαλαξίες και πιο συγκεκριμένα οι δύο μεγαλύτεροι της ομάδας φαίνεται ότι είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο αστρογένεσης και βρίσκονταν στη φάση της… συνταξιοδότησης.

Το μαιευτήριο

To James Webb επικέντρωσε το πανίσχυρο υπέρυθρο βλέμμα του σε ένα τμήμα του πυκνού κέντρου του γαλαξία μας και πιο συγκεκριμένα σε μια περιοχή σχηματισμού άστρων, που ονομάζεται Τοξότης C (Sgr C) και απέχει μόλις 300 έτη φωτός από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα του Γαλαξία, τον Τοξότη Α*.

Μία εντυπωσιακή εικόνα της περιοχής αστρογένεσης που εντόπισε το James Webb στο κέντρο του γαλαξία. πηγή φωτό (NASA, ESA, CSA, STScI, and S. Crowe (University of Virginia)

«Δεν υπήρξαν ποτέ δεδομένα υπέρυθρων σε αυτήν την περιοχή με το επίπεδο ανάλυσης και ευαισθησίας που έχουμε με το James Webb, επομένως βλέπουμε πολλά χαρακτηριστικά εδώ για πρώτη φορά. Το James Webb αποκαλύπτει μια απίστευτη ποσότητα λεπτομέρειας, επιτρέποντάς μας να μελετήσουμε το σχηματισμό άστρων σε αυτό το είδος περιβάλλοντος με τρόπο που δεν ήταν δυνατό στο παρελθόν» αναφέρει Σάμιουελ Κρόου,  προπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Μια από τις εικόνες που έδωσαν στη δημοσιότητα οι ερευνητές από την αρχαία γαλαξιακή ομάδα που εντόπισε το James WEbb. πηγή φωτό. (arXiv (2023)

«Το γαλαξιακό κέντρο είναι το πιο ακραίο περιβάλλον στον Γαλαξία μας, όπου οι τρέχουσες θεωρίες σχηματισμού άστρων μπορούν να τεθούν στην πιο αυστηρή δοκιμασία τους», αναφέρει ο Τζόναθαν Ταν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, μέλος της ερευνητικής ομάδας
Το τηλεσκόπιο κατέγραψε μια εικόνα από την περιοχή αυτή όπου εκτιμάται ότι εμφανίζονται περίπου 500.000 αστέρια. Υπάρχει ένα σμήνος πρωτοαστέρων –αστέρων που ακόμη σχηματίζονται και αποκτούν μάζα– που παράγουν εκροές που λάμπουν σαν φωτιά στη μέση ενός υπέρυθρου-σκοτεινού νέφους.

Το νέφος από το οποίο αναδύονται οι πρωτοαστέρες  είναι τόσο πυκνό που το φως από τα αστέρια πίσω του δεν μπορεί να φτάσει στο James Webb, με αποτέλεσμα να φαίνεται λιγότερο γεμάτο, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια από τις πιο πυκνά γεμάτες περιοχές της εικόνας. Μικρότερα υπέρυθρα-σκοτεινά νέφη που μοιάζουν με τρύπες στο αστρικό περιβάλλον είναι επίσης περιοχές σχηματισμού νέων άστρων.

Naftemporiki.gr