ΤΑ ΦΤΕΡΩΤΑ ΑΡΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ

Συνεχίζοντας το ταξίδι μας μέσα στην άγνωστη και ομιχλώδη αρχαιοελληνική ιστορία, εξακολουθούμε να διαβάζουμε κείμενα που μπερδεύουν τους ιστορικούς του σήμερα, να αντικρίζουμε παραστάσεις σε αγγεία που προτιμούν να ξεχνούν θαμμένα σε υπόγεια μουσειακών χώρων και να επιβεβαιώνουμε διαρκώς ότι οι «ουράνιοι εξωγήινοι επισκέπτες» δεν είναι ένα σημερινό φαινόμενο. Μπορεί οι ιπτάμενοι δίσκοι, οι εξωγήινοι, τα όντα από το διάστημα και οι παρόμοιες λέξεις και εκφράσεις να επινοήθηκαν χιλιάδες χρόνια μετά, όμως αυτό δεν είναι κάτι που αναιρεί τα φτερωτά άρματα των Ολύμπιων θεών, που πετούσαν στους ουρανούς των προγόνων των αρχαίων προγόνων μας! Οι ιστοριογράφοι της Ελληνιστικής περιόδου αλλά και της Εποχής του Χαλκού, μιλούν για προγενέστερες ιστορίες όπου οι Ολύμπιοι θεοί κατέβαιναν από τους ουρανούς ή μεταφέρονταν σε μεγάλες αποστάσεις με τη χρήση ιπτάμενων μηχανών. Ο Κρόνος «…ίπτατο αναπαυόμενος, και αναπαυόμενος ίπτατο…» (Ευσέβιος I 37). Ο Άρης ανέβαινε στο άρμα του και «πετούσε μέσα στα σύννεφα, προς τον απέραντο ουρανό» (Όμηρος, Ιλιάδα Ε 864-867). Η Ίριδα δανείστηκε το άρμα του Άρη και «μαστίγωσε τα άλογα για να τρέξουν κι αυτά πέταξαν πρόθυμα κι έφτασαν αμέσως στην κατοικία των θεών, τον Όλυμπο» (Όμηρος, Ιλιάδα Ε 363-366). Ο Απόλλωνας λέγεται ότι κάποιους χειμωνιάτικους μήνες άφηνε το μαντείο των Δελφών και ταξίδευε σε κάποια χώρα πολύ πιο βόρεια με το ολόχρυσο άρμα του. Μ' ένα φτερωτό άρμα ο θνητός Ίδας (άρμα που του δώρισε ο Ποσειδώνας) έκλεψε τη βασιλοπούλα της Αιτωλίας και την οδήγησε στη Μεσσήνη. Ο Ίδμων ταξίδευε στη Σελήνη με το άρμα του που έμοιαζε με απαστράπτοντα κομήτη. Ο Φαέθων μαζί με άλλους ταξίδεψε στον ουρανό, με ένα όχημα που λεγόταν Εωσφόρος, προκειμένου να φτάσει στην Σελήνη όπου και έκανε τριάντα περιφορές γύρω από αυτή. Στη συνέχεια έφτασε στον πλανήτη Αφροδίτη και επέστρεψε πίσω στην Γη οπότε και κατακρημνίστηκε (διάσπαρτα αποσπάσματα: Λουκιανός: Περί Αστρολογίας, Παλαίφατος: Περί Φαέθονος ΧΙΙ, Νόννος: Διονυσιακά Β΄ τόμος 33-34). Η θεά Δήμητρα μετά από μία περιπλάνηση με το ιπτάμενο πύρινο άρμα της, που εσύρετο από φτερωτούς δράκοντες, προσγειώθηκε στην «αγέλαστο πέτρα» στην Ελευσίνα. Ύστερα παρέδωσε το ίδιο αυτό φτερωτό άρμα σε έναν από τους τέσσερις βασιλείς της Ελευσίνας, τον Τριπτόλεμο, ο οποίος έφυγε πετώντας, και απουσίασε για πολλά χρόνια με σκοπό να διδάξει και σε άλλους λαούς την τέχνη της σποράς του σίτου και του θερίσματος των χωραφιών. (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Α 32), (Ελευσίνια μυστήρια, Αισχύλος).

 

Οι ιστορίες για τις πτήσεις των θεών, δεν σταματούν μόνο στις περιγραφές των αρμάτων τους αλλά προχωρούν και σε πολλές ιστορίες που περιγράφουν ακόμα και διαστημικές οδούς προς τις ουράνιες πατρίδες του γένους τους. Ο θεός Διόνυσος αναφέρεται από τον Νόννο ότι όταν ήταν μωρό «παρατηρούσε το πατρικό μονοπάτι των άστρων» (Νόννος, Διονυσιακά Θ 35-36). «Για τον Άβαρι, που στο δρόμο του ουρανού τον ξεπροβόδιζε ο Φοίβος (Απόλλων) με ιπτάμενο περιπλανώμενο βέλος» (Νόννος, Διονυσιακά ΙΑ). Η Ήρα «ταξίδευε πέρα από τον ουρανό, τον στολισμένο με φωτεινά άστρα, διασχίζοντας αναρίθμητες πολιτείες […]» (Νόννος, Διονυσιακά Η 111-112). Ενώ σε πιο γνώριμες ιστορίες η αποκρυπτογράφηση των κειμένων του Αριστοτέλη, από τον Γεώργιο Λευκοφρύδη, μας αποκαλύπτουν με τι όχημα αλλά και από ποιά διαδρομή ταξίδεψε ο Νικόμαχος με τον 5χρονο Αριστοτέλη στη Χθώνα (Γη) από τον αστερισμό του Λαγού (μέσα στο ‘’Όργανον’’).
Όπως ανέφερα παραπάνω, οι ιστορίες των ιπτάμενων οχημάτων των θεών, προέρχονται από μία εποχή αρχαιότερη αυτής των ιστοριογράφων της αρχαίας Ελλάδας. Κάτι που αποδεικνύεται ιστορικά από κείμενα του Διογένη του Λαέρτιου, τη ''Θεογονία'' του Ισίοδου, τα ''Αιγυπτιακά'' του Μανέθωνα και το ''Ιστορίας απόδειξης βιβλίο β΄'' του Ηρόδοτου. Και μιλάμε για ένα διάστημα ανάμεσα στο 30000-12000 π.Χ. που μπορεί να φτάνει και ως το 3500 π.Χ. αν λάβουμε υπόψη σκόρπιες πληροφορίες σε κείμενα του Ομήρου, του Πλάτωνα και του Διόδωρου Σικελιώτη, που αφορούν πληροφορίες -μόνο- για τους Ολύμπιους θεούς (θεούς αποικιστές στις μεταγενέστερες εποχές της προκατακλυσμιαίας Αιγηίδος). Έτσι λοιπόν εξηγείται γιατί στα περισσότερα αγγεία, οι ιστοριογράφοι της Ελληνιστικής περιόδου και της Εποχής του Χαλκού, σχεδιάζουν ιπτάμενα άρματα και όχι διαστημικά σκάφη, αφού οι ίδιοι δεν είχαν οπτική των θεϊκών οχημάτων, μιας και όλες οι πληροφορίες που παρουσίαζαν έφτασαν σε αυτούς μετά από χιλιάδες χρόνια χάριν του μύθου και του προφορικού λόγου, (δύο λέξεις με ταυτόσημη έννοια, κάτι άγνωστο για πολλούς στην εποχή μας). Προφορικές ιστορίες που μπορεί να άλλαξαν λίγο ''οπτικά'' στη πορεία τους στους αιώνες, κάτι όμως που δεν αναιρεί την πραγματική τους υπόσταση. (Έρευνα: Harris Koutsiaftis)

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΤΟ UFO

Απέτυχε η επιχειρησιακή ομάδα των Ρώσων να προσεγγίσει το σημείο που φέρεται να έχει γίνει η συντριβή UFO στην περιοχή του χωριού Βίτιμσκι στα βορεινά της περιφέρειας Ιρκούτσκ της Σιβηρίας, τη νύχτα της 13ης Απριλίου του 2012.
Η ομάδα που ξεκίνησε το ταξίδι της με μηχανάκια χιονιού επέστρεψε άπραγη λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών που πλήττουν την περιοχή. Έτσι η αποστολή αναβλήθηκε προσωρινά μέχρι το καλοκαίρι. Αυτή τη στιγμή το σημείο της πτώσης μπορεί να γίνει ορατό από μεγάλη απόσταση μόνο από ελικόπτερο, αφού η χιονόπτωση είναι ισχυρή και το χιόνι ξεπερνά το 1,5 μέτρο σε ύψος. Αξίζει να σημειωθεί ότι ορισμένα ΜΜΕ βιάστηκαν να συνδέσουν αυτό το συμβάν με την αποτυχημένη εκτόξευση του βορειοκορεατικού πυραύλου, σημειώνει η φωνή της Ρωσίας.

Οι πιο μαγευτικοί κρατήρες της Γης!

1. Mir Mine, Ρωσία
Ο πλανήτης μας καλύπτεται από κρατήρες με τόσο μεγάλο βάθος σε ορισμένες περιπτώσεις που είναι ορατοί ακόμα και από το διάστημα. Κάποιοι από αυτούς προκλήθηκαν από πτώσεις αστεροειδών, αλλά οι περισσότεροι είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης επέμβασης για διάφορους λόγους. Τα «σημάδια» της γης εκπλήσσουν και εντυπωσιάζουν με την ομορφιά τους!
Ορυχείο διαμαντιών, τώρα ανενεργό, στην ανατολική Σιβηρία, με βάθος 525 μέτρα.
2. Diavik Diamond Mine, Καναδάς

Ορυχείο διαμαντιών που παράγει περίπου 7,5 εκατομμύρια καράτια διαμαντιών ετησίως.
3. Crater Meteor, USA

Κρατήρας που δημιουργήθηκε από πτώση μετεωρίτη, με βάθος περίπου 170 μέτρα.
4. Kimberley Big Hole, Νότια Αφρική

Από τα πλουσιότερα ορυχεία διαμαντιών στον κόσμο, όπου βρέθηκε το διάσημο αστέρι της Αφρικής, ένα υπέροχο 83,5 καρατίων διαμάντι.
5. Pingualuit Crater, Καναδάς

Κρατήρας και μία από τις βαθύτερες λίμνες στη Βόρεια Αμερική με το πιο καθαρό γλυκό νερό στον κόσμο.
6. Tswaing Crater, Νότια Αφρική

Κρατήρας που δημιουργήθηκε από μετεωρίτη, με πλούσια βλάστηση τριγύρω και ιδιαιτέρως αλμυρό νερό που προέρχεται από υπόγεια ύδατα τα οποία είναι πλούσια σε ανθρακικά και χλωριούχα άλατα νατρίου.
7. Wolfe Creek Crater, Αυστραλία

Καλοδιατηρημένος κρατήρας μετεωρίτη στη Δυτική Αυστραλία.
8. Grasberg Mine, Ινδονησία

Το ορυχείο Grasberg είναι το μεγαλύτερο ορυχείο χρυσού και το τρίτο μεγαλύτερο ορυχείο χαλκού στον κόσμο. Βρίσκεται στην επαρχία της Παπούα στην Ινδονησία.
9. Ekati Diamond Mine, Καναδάς

Υπόγειο ορυχείο διαμαντιών που παρήγαγε μέχρι το 2009 40 εκατομμύρια καράτια διαμαντιών από έξι ανοιχτούς λάκκους.
10. Bingham Canyon Mine, ΗΠΑ

Ορυχείο χαλκού που λειτουργεί από το 1906.
11. Super Pit, Αυστραλία

To μεγαλύτερo ανοικτό ορυχείο χρυσού στη Δυτική Αυστραλία.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Σπόροι φυτών που πηδούν και περπατούν...

Έναν νέο τύπο κίνησης στα φυτά ανακάλυψαν Γάλλοι ερευνητές του πανεπιστημίου Joseph Fourier, με επικεφαλής των Δρ. Philippe Marmottant.

Ειδικότερα, χρησιμοποιώντας κάμερες και μικροσκόπια οι επιστήμονες ανακάλυψαν πώς διασπείρονται οι σπόροι του φυτού Εκουιζέτο (Equisetum), γνωστό καις ως αλογοουρά, πολύκομπο κλπ.

Όπως διαπίστωσαν, οι σπόροι του φυτού έχουν πόδια που τυλίγονται και ισιώνουν όταν αλλάζουν τα επίπεδα υγρασίας στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να σέρνονται ακόμα και να αναπηδούν στο έδαφος.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση Royal Society journal Proceedings B.

Οι επιστήμονες ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις κινήσεις των φυτών καθώς αποτελούν πηγή έμπνευσης για την κατασκευή αυτοκινούμενων συσκευών.

Η έρευνα

Όταν ο Δρ. Marmottant εξέτασε τους σπόρους στο μικροσκόπιο παρατήρησε την κίνησή τους, ωστόσο μόνο όταν συνδύασε το μικροσκόπιο με μια κάμερα υψηλής ταχύτητας διαπίστωσε πως οι σπόροι «έτρεχαν» και «πηδούσαν».

Όπως προέκυψε από την έρευνα, η κίνηση των σπόρων πυροδοτείται από τέσσερα πόδια ευαίσθητα στους υδρατμούς (ελατήρια), τα οποία τυλίγονται όταν τα επίπεδα υγρασίας μεταβάλλονται.

«Είναι περίπου σαν την περίπτωση των μαλλιών που γίνονται σγουρά όταν έχει υγρασία», ανέφερε ο καθηγητής.

Ωστόσο, τα πόδια των σπόρων του φυτού Εκουιζέτο τυλίγονται και ξετυλίγονται τόσο γρήγορα και δυναμικά, με αποτέλεσμα να κάνουν τους σπόρους να κινούνται.

Τα φυτά του γένους Εκουιζέτο, που παρουσιάστηκαν στη Γη την εποχή των δεινοσαύρων, εξακολουθούν να φύονται σε διάφορες περιοχές της Γης σήμερα.

Το μυστικό τους ήταν μέχρι σήμερα άγνωστο και μόνο η νέα έρευνα κατάφερε να ρίξει φως στους μηχανισμούς της κίνησης τους, εξηγώντας πώς κατάφεραν να επεκταθούν τόσο αποτελεσματικά και να κυριαρχήσουν σε νέα οικοσυστήματα.


ΠΗΓΗ: econews.gr

Τα «φρικιά» του ζωικού βασιλείου

Οι παράξενοι φίλοι μας, τα ζώα!

Η φύση έχει χιούμορ και φαντασία και δεν σταματά να κάνει τρανές επιδείξεις της επινοητικότητάς της.

Μετά βέβαια αναλαμβάνει τα ηνία η βιολογική προσαρμογή στο περιβάλλον, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο το πράγμα και κάνοντας τους επιστήμονες να μένουν με το στόμα ανοιχτό.

Κι ενώ οι ερμηνείες για την κατάστασή τους είναι συχνά πρόδηλες, αυτό δεν κάνει τους «περίεργους» του ζωικού βασιλείου λιγότερο αλλόκοτους ή εκκεντρικούς!

Και να γιατί...

Πέτρα με αίμα



Οι tunichates είναι εντελώς περίεργοι και δεν χωρά αντίρρηση σε αυτό: εξαιρετικά πρωτόγονοι και σχεδόν αθάνατοι, παρά το γεγονός ότι μοιάζουν σαν ανόργανες οντότητες, είναι στην πραγματικότητα ζωικοί οργανισμοί. Δεν είναι βέβαια συνήθη ασπόνδυλα, καθώς μοιάζουν με προϊστορικές πέτρες, πέτρες βέβαια που στο εσωτερικό τους φιλοξενούν κατακόκκινη σάρκα! Το πλάσμα Pyura chilensis ζει στις θάλασσες της Λατινικής Αμερικής, με τους ντόπιους να το αποκαλούν απλά «θαλάσσια ντομάτα». Και βέβαια αποτελεί ξακουστή λιχουδιά στη Χιλή, όπου και ζει συνήθως ο περιορισμένος πληθυσμός τους...

Κερασφόρος αράχνη



Μπορεί να μοιάζει με κοινό αραχνοειδές, το υποείδος αυτό του γένους Macracantha κάμπτει ωστόσο τα όρια της ανθρώπινης κατανόησης. Παρά το μικροσκοπικό τους μέγεθος (2-3 εκατοστά), οι «υφαντές» αυτοί διαθέτουν δύο τεράστια για τις διαστάσεις τους κέρατα! Κι ενώ το κέρας παραείναι περίεργο για αράχνη, εδώ είναι το κολοσσιαίο μέγεθος που κάνει την απόλυτη διαφορά (κάθε κέρας είναι τετραπλάσιο από το μήκος της αράχνης). Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν αν τα κέρατα εξυπηρετούν κάποιο ειδικό σκοπό ή αν αποτελούν απλώς σύμβολα κυριαρχίας και σεξουαλικής προσέλκυσης, όπως και σε άλλα ζώα...

Procnias tricarunculatus



Η Κεντρική Αμερική είναι το σπίτι μιας σειράς από ιδιαίτερα ζώα. Κι ενώ φημίζεται για την ομορφιά και το υπέροχο κελάηδισμα των ωδικών πτηνών της, υπάρχει και αυτός ο πρωτόγονος τύπος με τη σοκαριστικά δυνατή φωνή και το αλλόκοτο look! Το Procnias tricarunculatus έχει το μέγεθος του κοκκινολαίμη, αυτό που το ξεχωρίζει ωστόσο από τον σωρό είναι τα προγούλια του. Οι τρεις αυτές απολήξεις που φυτρώνουν στο κεφάλι του είναι μαλακές στην αφή και το κάνουν ακαταμάχητο στα θηλυκά, καθώς το υπέροχο φτέρωμά του και η εκπληκτικά δυνατή φωνή του δεν επαρκούν για να του εξασφαλίσουν ταίρι. Το σπάνιο αποδημητικό πτηνό απειλείται σήμερα με εξαφάνιση...

Balaeniceps rex



Το θηριώδες πτηνό είναι πιθανότατα το πιο περίεργο πουλί της αφρικανικής ηπείρου. Φτάνοντας σε ύψος 1,5 μέτρου και ζυγίζοντας περισσότερο από 7 κιλά, το τεράστιο γκρι πτηνό τρέφεται με ό,τι μπορεί να πιάσει στο αλλόκοτο ράμφος του, που φτάνει μέχρι και τα 25 εκατοστά: από σαύρες και ψάρια μέχρι και μωρά κροκοδείλων! Το πτηνό απέκτησε φήμη όταν κυκλοφόρησε η φωτογραφία του με μια πάπια στο στόμα, ενώ έχει εντοπιστεί να καταβροχθίζει ακόμα και μωρό αντιλόπης...

Semicossyphus pulcher



Τα καθάρια νερά της Καλιφόρνια κρύβουν ένα ψάρι αλλιώτικο από τα άλλα. Κι αυτό γιατί το καλιφορνέζικο sheephead(!), όπως το λένε οι ντόπιοι, διαθέτει τεράστια δόντια που συναντώνται συνήθως μόνο σε θηλαστικά! Για να είναι σε θέση να θρυμματίζει τα οστρακοειδή, το ψάρι ανέπτυξε δόντια όμοια σχεδόν με του σκύλου, «ζευγαρωμένα» με ένα σετ πανίσχυρων σιαγόνων. Εννοείται βέβαια ότι οι οστρακο-θραύστες αυτοί με τους πελώριους κυνόδοντες δεν κάνουν διακρίσεις και μπορούν πανεύκολα να συνθλίψουν το ανθρώπινο χέρι, αν τύχει και βρεθεί στο διάβα τους. Το πελώριο ψάρι γεννιέται μάλιστα πάντα θηλυκό, και είναι περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί παράγοντες που θα καθορίσουν αν θα παραμείνει θηλυκό ή αν θα μετατραπεί σε αρσενικό...

Cephalopterus penduliger



Το περίεργο κατάμαυρο ωδικό πτηνό, κοινώς γνωστό ως Umbrellabird, δεν το συναντάς και κάθε μέρα. Το πλάσμα διαθέτει μια καλυμμένη με φτερά απόφυση που ξεκινά από το στέρνο του, που το κάνει να μοιάζει λες και κατάπιε κάνα στύλο! Το τεράστιο προγούλι επεκτείνεται μάλιστα κατά την ερωτική τελετουργία, ενώ όταν κυνηγά μικραίνει το μέγεθός του καθοριστικά. Το είδος που απειλείται με εξαφάνιση ενδημεί σε μια μικρή περιοχή του Ισημερινού και της Κολομβίας...

Αντιλόπη Saiga



Η σπάνια αντιλόπη της Μογγολίας είναι πράγματι ένα περίεργο ζώο, με την εξωφρενική προβοσκίδα της να υπηρετεί ωστόσο μπόλικους σκοπούς! Η αληθινή εκδοχή του «Alf του εξωγήινου» χρησιμοποιεί το ιδιαίτερο ρύγχος της για να ζεσταίνει τον αέρα πριν τον εισπνεύσει, την ίδια στιγμή που η προβοσκίδα φιλτράρει τη σκόνη από την έρημο που κατοικεί. Το ζωντανό λείψανο κατοικούσε άλλοτε στην Ευρασία και τη Βόρεια Αμερική, πριν συρρικνωθεί ο πληθυσμός της στις στέπες της Μογγολίας. Η λαθροθηρία απειλεί σήμερα την αντιλόπη της Μογγολίας με εξαφάνιση...

Τυφλοπόντικας



Οι τυφλοπόντικες είναι πράγματι περίεργοι: τα θηλαστικά της Ευρασίας, που τρυπώνουν στο χώμα και αποφεύγουν το ηλιακό φως σαν βρικόλακες, είναι ένα αλλόκοτο παράδειγμα εξελικτικής προσαρμογής. Τα μάτια τους παραμένουν λειτουργικά, καλύπτονται ωστόσο από ένα στρώμα δέρματος, που κάνει το ζώο πρακτικά τυφλό. Τα καλυμμένα μάτια του μπορούν βέβαια να αναγνωρίσουν το σκοτάδι και το φως, με το στρώμα σάρκας να προστατεύει τους οφθαλμούς από τη συνεχή έκθεση στη σκόνη και το χώμα...

Litoria platycephala



Οι βάτραχοι, όπως και τα περισσότερα αμφίβια, χρειάζονται μεγάλες ποσότητες νερού εξαιτίας του πορώδους δέρματός τους που συμβάλλει στην αναπνοή. Ο Litoria platycephala, ο βάτραχος που συγκρατεί το νερό, δεν αποτελεί εξαίρεση, καταφέρνει όμως να επιβιώνει ακόμα και στα άνυδρα τοπία και τις ερήμους της Ωκεανίας. Πώς το καταφέρνει αυτό; Μα κουβαλώντας το νερό μαζί του! Στις περιόδους ξηρασίας λοιπόν, ο βάτραχος τρυπώνει βαθιά στο έδαφος και παράγει ένα κουκούλι γεμάτο βλέννα που καλύπτει το σύνολο του σώματός του. Το κουκούλι επιτρέπει στον βάτραχο να διατηρεί την απαραίτητη ποσότητα νερού και να παραμένει έτσι σε χειμερία νάρκη ακόμα και για δύο χρόνια(!), μέχρι να πέσουν και πάλι οι πρώτες ψιχάλες. Οι αυτόχθονες της Αυστραλίας, οι Αβορίγινες, έχουν μάθει εδώ και αιώνες πώς να ζουλούν απαλά τον βάτραχο και να πίνουν το αποθηκευμένο νερό, αφήνοντας το ζώο σώο και αβλαβές...

Macrodipteryx longipennis



Εδώ το φτέρωμα αποκτά παράλογα χαρακτηριστικά! Κι αυτό γιατί το πουλί διαθέτει ένα τεράστιο ζευγάρι φτερωτών πτερυγίων, που εκτείνονται σε περισσότερα από 35 εκατοστά από το σώμα του. Και ναι, οι φτερωτές αυτές απολήψεις είναι πράγματι μεγαλύτερες από το σώμα του πτηνού! Παρά το εξτρά βάρος και την αλλόκοτη αεροδυναμική, το πουλί μπορεί να πετά σχετικά καλά. Αναγνωρίζοντας ωστόσο και το ίδιο το παράλογο του πράγματος, προσπαθεί να κρατά τις φτερωτές απολήξεις κοντά στο σώμα του στις μη αναπαραγωγικές περιόδους. Όταν μάλιστα είναι στον αέρα, μοιάζει σαν τριάδα πουλιών... 

newsbeast.gr

Τον σκελετό ενός βρικόλακα υποστηρίζουν ότι ανακάλυψαν αρχαιολόγοι στη Βουλγαρία

Ενα μεσαιωνικό «βαμπίρ» ανακαλύφθηκε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας στη Βουλγαρία.

Οι αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν ότι βρήκαν τον σκελετό ενός ηλικιωμένου άνδρα με ένα μαχαίρι στην καρδιά του, σε ανασκαφή στα ερείπια εκκλησίας στην ιστορική παραθαλάσσια πόλη Νέσεμπαρ.

Ειδικοί λένε ότι το μαχαίρωμα θα μπορούσε να υποδεικνύει εγκληματική ενέργεια, αλλά ο αρχαιολόγος Τόντορ Μαρβάκοφ υποστηρίζει ότι το μαχαίρι αποτελεί βάσιμο αποδεικτικό στοιχείο ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν βρικόλακας. Ο σκελετός χρονολογείται στον 17ο αιώνα.

Συνολικά 28 τάφοι έχουν βρεθεί σε έναν χώρο 40 τετραγωνικών μέτρων στο εσωτερικό του ναού. Ενας από αυτούς ανήκε σε παιδί θαμμένο σε λευκό φέρετρο. Ο Μαρβάκοφ λέει ότι οι ομαδικές ταφές γίνονταν την εποχή της πανούκλας.

Ο πρώτος σκελετός «βαμπίρ» βρέθηκε στη Βουλγαρία το 2012 στην ιστορική παραθαλάσσια πόλη Σωζόπολη. Οι αρχαιολόγοι ξέθαψαν ένα σκελετό από τον Μεσαίωνα που ήταν τρυπημένος στο στέρνο από σιδερένιες ράβδους - μια πρακτική που χρησιμοποιούνταν για να μην γίνουν οι νεκροί βρικόλακες.

Το απόκοσμο σκουλήκι Μπόμπιτ: Ο πλέον ιδιαίτερος θηρευτής των ωκεανών!

Επιστημονικά το λένε Eunice aphroditois και κάθε καταγραφή του αποτελεί κολοσσιαίο γεγονός, πυροδοτώντας θύελλες συζητήσεων στα λιμνάζοντα ύδατα της επιστήμης.

Το απόκοσμο αυτό πλάσμα κυνηγά μάλιστα με τον πλέον εφιαλτικό τρόπο: θάβεται στον πυθμένα της θάλασσας, εκθέτοντας λίγα εκατοστά του σώματός του (που μπορεί βέβαια να φτάσει ακόμα και στα 3 μέτρα!), και περιμένει.

Χρησιμοποιώντας 5 κεραίες, το σκουλήκι Μπόμπιτ διαισθάνεται την παρουσία λείας, την οποία συλλαμβάνει αστραπιαία με τα εξαιρετικά μυώδη μέρη του στόματός του. Το κάνει μάλιστα με τόση ταχύτητα και δύναμη που δεν είναι ασυνήθιστο να κόβει το ψάρι στα δυο!

Κι αυτό είναι στην πραγματικότητα καλά νέα για το ψάρι. Γιατί αν επιβιώσει από την αρχική επίθεση, θα βρεθεί σε ακόμα φριχτότερες περιπέτειες ανείπωτης οδύνης.

«Ό,τι ακολουθεί είναι σχετικά άγνωστο, κυρίως γιατί δεν είχαμε ποτέ τη δυνατότητα να το παρατηρήσουμε ευθέως», αναφέρουν οι επιστήμονες Luis F. Carrera-Parra και Sergio I. Salazar-Vallejo του Ινστιτούτου ECOSUR του Μεξικού, για να συνεχίσουν: «Πιστεύουμε ότι εγχύει μια ναρκωτική ή φονική τοξίνη στη λεία του, τέτοια που να μπορεί να τη χωνέψει με ασφάλεια, ιδιαίτερα αν το θήραμα είναι μεγαλύτερο από το σκουλήκι, και κατόπιν το χωνεύει».

Πώς πήρε το όνομά του το σκουλήκι Μπόμπιτ; Η φημολογία δεν έχει κοπάσει αν έχει όντως σχέση με τον έρμο τον Μπόμπιτ που ευνουχίστηκε από τη σύζυγό του παλιότερα, η ιστορία ισχυρίζεται πάντως ότι μια υποβρύχια φωτογράφος το ονόμασε έτσι όταν έγινε μάρτυρας των ικανοτήτων που διαθέτει στον... ακρωτηριασμό, όμοια λες με τη Λορίνα Μπόμπιτ! Κατά άλλους όμως, η πηγή του ονόματός του δεν είναι καθόλου σαφής.

Στην πραγματικότητα, οι επιστήμονες έχουν πρόβλημα μέχρι και να το κατατάξουν κάπου, με τη σπανιότητα της καταγραφής του να περιπλέκει ακόμα περισσότερο το πράγμα. Στο βίντεο πάντως είναι έτοιμο να επιτεθεί...