Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το τέλος μας!

Η καινούργια προσέγγιση στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου λέγεται Βιοκεντρισμός, και προέρχεται τόσο από το χώρο της κβαντοφυσικής και της θεωρίας των παράλληλων συμπάντων, όσο και από τον ίδιο…τον Αϊνστάιν.

Σύμφωνα με ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της επιστήμης, καμίας μορφής ενέργεια δεν χάνεται.

Δεν δημιουργείται κ δν καταστρέφεται απλά υπάρχει. Ξεκινώντας από αυτό, και με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος, είναι μια τεράστια γεννήτρια ενέργειας, οι επιστήμονες καλούνται να απαντήσουν στο τι γίνεται αυτή η ποσότητα ενέργειας, όταν ο εγκέφαλος σταματήσει λόγω θανάτου να λειτουργεί.

Είναι πιθανόν να μεταβιβάζεται σε ένα παράλληλο σύμπαν; Για τους μελετητές, η θεωρία των παράλληλων συμπάντων, είναι μια πραγματικότητα πολύ πιο αντικειμενική από αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεδομένου ότι έννοιες όπως ο χώρος και ο χρόνος, θεμελιώδεις όσον αφορά την προσέγγιση μας απέναντι στην πραγματικότητα, δν υφίστανται όπως τις αντιλαμβανόμαστε.

Οτιδήποτε ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και χρησιμοποιεί σαν πληροφορία, είναι απλά ένα εργαλείο κατανόησης ενός συγκεκριμένου χωροχρόνου μιας συγκεκριμένης πραγματικότητας. Κάτι που αποδεικνύεται από την ανικανότητα του εγκεφάλου, να κατανοήσει την ύπαρξη του συμπαντικού απείρου, εφ” όσον ο προγραμματισμός του, του καθιστά κατανοητά μόνο τα πεπερασμένα σύνολα.

Σε ένα σύμπαν χωρίς χώρο και χρόνο (με τις έννοιες που εμείς τους δίνουμε) όπως στην ουσία έχει αποδειχτεί ότι είναι το σύμπαν, η έννοια του θανάτου, του τέλους, πολύ απλά δεν υφίσταται λένε οι ειδικοί.

Υφίσταται η εμπειρία του θανάτου, όπως τον βιώνουμε με το συγκεκριμένης λειτουργίας εγκέφαλο μας, αλλά κατά πόσο αυτή η εμπειρία, ανταποκρίνεται σε μια αντικειμενική πραγματικότητα, για την οποία δεν έχουμε εργαλεία κατανόησης;

Ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε παραδεχτεί με αφορμή το θάνατό ενός φίλου του, του Μπέσο:«Ο Μπέσο έφυγε από αυτόν τον παράξενο κόσμο, λίγο πριν από μένα.

Αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Άνθρωποι σαν κι εμάς, γνωρίζουμε ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, είναι απλά και μόνο μια πεισματάρικη ψευδαίσθηση».

Σύμφωνα με τη μελέτη των επιστημόνων, η αθανασία δεν είναι μια διαρκής ύπαρξη σε έναν κόσμο δίχως τέλος γιατί πολύ απλά σαν έννοια, κατοικεί έξω από την έννοια του χρόνου όπως τον ξέρουμε.

Σε έναν κόσμο έξω από την αντιληπτική μας ικανότητα, κι από ότι θεωρούμε πραγματικό και μη.

Όσο δεδομένη είναι η περιορισμένη μας ικανότητα στον προσδιορισμό της πραγματικότητας άλλο τόσο είναι και η ικανότητά μας στον προσδιορισμό της μη πραγματικότητας.

Αυτής που δεν περιορίζεται από το χώρο, το χρόνο και τους νόμους ενός χιλιοστού του σύμπαντος, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την δημιουργία και τις παράλληλες, άπειρες όπως και ο χωροχρόνος, μορφές της.

newsone.gr

Η επιφάνεια της Σελήνης σε... high definition [εικόνες]

Εκατοντάδες φωτογραφίες από τη σελήνη που τράβηξε διαστημικό ρομπότ της Κίνας είναι προσιτές σήμερα στο διαδίκτυο. Οι κινέζοι επιστήμονες εντόπισαν νέο είδος ηφαιστειακών πετρωμάτων.

Πριν από δύο χρόνια το κινεζικό διαστημικό ρομπότ «Γιούτου» άρχισε να κυλά πάνω στην αμμώδη επιφάνεια της σελήνης. Στη διάρκεια ενός μήνα τράβηξε εκατοντάδες φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης. Πρόσφατα η Ακαδημία Επιστημών της Κίνας δημοσίευσε μερικές από αυτές. Χάρη στη υποστήριξη της επιστημονικής εταιρείας των ΗΠΑ Planetary Society μπορεί κανείς να δει τις φωτογραφίες και στο διαδίκτυο.

Στις φωτογραφίες φαίνονται σεληνιακά πετρώματα, ίχνη τροχών στην άμμο και πανοραμικές εικόνες από την επιφάνειας της σελήνης. Η εικόνα δεν είναι τόσο γκρίζα και έρημη όσο θα περίμενε κανείς. Στο φως του ήλιου η άμμος είναι περισσότερο καφετιά παρά γκρίζα ενώ κάποια πετρώματα αστράφτουν στο φως. Στην ιστοσελίδα της Planetary Society μπορεί να βρεις κανείς και χάρτες, οι οποίοι βοηθούν να εντοπιστούν τα σημεία που ελήφθησαν οι φωτογραφίες.

Ένα νέο είδος βασάλτη
Στα τέλη του 2015 το ρομπότ προχώρησε σε μια σημαντική ανακάλυψη: ένα νέο είδος ηφαιστειακών πετρωμάτων. Αυτό το είδος βασάλτη δεν είχε εντοπιστεί σε καμία άλλη έρευνα μέχρι σήμερα. Το πέτρωμα περιέχει τα ορυκτά ιλμενίτης και ολιβίνης, η συνύπαρξη των οποίων εξέπληξε τους μελετητές.

Το σημείο προσσελήνωσης του ρομπότ είχε επιλεχθεί, ώστε να εξεταστεί μια περιοχή η οποία διαμορφώθηκε πριν από τρία δισεκατομμύρια χρόνια. Δίπλα στο σημείο βρίσκεται ένας κρατήρας ο οποίος έχει απελευθερώσει πετρώματα από το υπέδαφος. Το ρομπότ μέτρησε σε αυτά τα πετρώματα την περιεκτικότητα τιτανίου. Κι ενώ άλλες περιοχές είναι πλουσιότερες ή φτωχότερες σε τιτάνιο, το «Γιούτου» βρέθηκε σε μια περιοχή με μέση τιμή. Η ποικιλία στις ποσότητες τιτανίου στην επιφάνεια της σελήνης αποδεικνύει ότι το υπέδαφός της δεν είναι ομοιόμορφο ως προς τα υλικά του.

Το τιτάνιο προέρχεται από τον ιλμενίτη, ο οποίος λόγω της μεγάλης πυκνότητάς του θα πρέπει να βυθίστηκε στην παγωμένη επιφάνεια της σελήνης. Το ρομπότ εντόπισε στο τιτάνιο και υψηλά επίπεδα ολιβίνη, ο οποίος συνήθως αποκρυσταλλώνεται νωρίς. Κατά πάσα πιθανότητα ο βασάλτης σχηματίστηκε τη στιγμή που ξεκίνησε να βυθίζεται ο ιλμενίτης ενώ ο αποκρυσταλλωμένος ολιβίνης άρχιζε να αναδύεται.

Πηγή: iefimerida.gr

Το Νησί των Φιδιών

Το μικρό νησάκι Ιλα ντε Κουεϊμάδα Γκράντε, που βρίσκεται 33 χλμ. ανοιχτά του Σάο Πάολο της Βραζιλίας, είναι ένα μέρος που δεν ενδείκνυται για όσους μισούν τα ερπετά. Κι αυτό γιατί το συγκεκριμένο νησί είναι ο μόνιμος τόπος κατοικίας της δηλητηριώδους οχιάς Bothrops insularis.
Πάνω από 4.000 χρυσοί βόθρακες λυμαίνονται τα 430 στρέμματα της έκτασης του νησιού, όπερ και σημαίνει πως σε κάθε τετραγωνικό απαντώνται πέντε δηλητηριώδη φίδια.
Οι βόθρακες, το μήκος των οποίων ποικίλλει από 50 μέχρι 120 εκατοστά, διαθέτουν, σύμφωνα με τους ερπετολόγους, το ισχυρότερο δηλητήριο από όλα τα φίδια του πλανήτη: γι’ αυτόν άλλωστε το λόγο κανείς δεν επισκέπτεται το νησί, εκτός από επιλεγμένους επιστήμονες, στους οποίους έχει χορηγηθεί ειδική άδεια για τη μελέτη των φιδιών, μία φορά το χρόνο.

Ο Κρατήρας της Κόλασης

Ονομάζεται Νταρζάβα ή αλλιώς «Η Πύλη της Κολάσεως» και πρόκειται για έναν γιγάντιο κρατήρα βάθους 30 μέτρων και πλάτους 70 μέτρων απ’ όπου ξεπηδούν φλόγες και καπνοί.
Ο κρατήρας, που βρίσκεται στην έρημο Καρακούμ, στο Τουρκμενιστάν, περίπου 260 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας Ασγκαμπάτ, προέκυψε από μια επιχείρηση άντλησης πετρελαίου που πήγε στραβά. Συγκεκριμένα, το 1971 μια ομάδα σοβιετικών επιστημόνων είχαν στήσει μια εξέδρα γεώτρησης πετρελαίου. Ωστόσο, η γη άνοιξε, καταπίνοντας τόσο την εξέδρα, όσο και τον καταυλισμό των επιστημόνων, ενώ στον αέρα απελευθερώθηκαν δηλητηριώδη αέρια. Προκειμένου να σταματήσουν την εξάπλωση των αερίων, η ηγεσία της τότε Σοβιετικής Ένωσης έδωσε ρητή εντολή να μπει φωτιά μέσα στον κρατήρα μέχρι να εξαντληθούν τα εύφλεκτα αέρια. Αντίθετα προς τους υπολογισμούς τους, όμως, σήμερα, 45 χρόνια μετά, η καταβόθρα συνεχίζει να καίει, παρουσιάζοντας ένα συναρπαστικό, όσο κι απόκοσμο θέαμα σε όσους την επισκέπτονται.