Αν υπάρχει φαντασία...!!!!

Δείτε τι έφτιαξε μια οικογένεια από κορμούς δέντρων!

Δείτε εικόνες και βίντεο που ακολουθούν βλέπουμε πως μια οικογένεια έφτιαξε μια οικολογική καλυβούλα με κορμούς δέντρων, άχυρο και χώμα..

Δείτε εικόνες και βίντεο που ακολουθούν και φτιάξε και εσύ ένα σπίτι από κορμούς δέντρων…
 

   

  

  

Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος μιας μαζικής εξαφάνισης

Πώς μπορούμε να αποφύγουμε αυτό το ενδεχόμενο

Τα ζωικά και φυτικά είδη του πλανήτη εξαφανίζονται με ρυθμό 1.000-10.000 φορές γρηγορότερα απ’ ό,τι συνέβαινε προτού εμφανιστούν οι άνθρωποι στη Γη.

Αν αυτός ο ρυθμός συνεχιστεί υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο το ένα τρίτο ή και τα μισά είδη του πλανήτη μας να έχουν εξαφανιστεί μέχρι το τέλος του αιώνα που διανύουμε.

Τα ανησυχητικά αυτά στοιχεία ήρθαν στο φως μέσα από την έρευνα του βιολόγου Stuart Pimm από το πανεπιστήμιο Duke.

Πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια υπολογισμού του «ποσοστού θανάτου» των ζωικών και φυτικών ειδών που υπάρχουν στον κόσμο, γράφει ο Brad Plumer στο vox.com.

Ο ίδιος ο ερευνητής, ωστόσο, εστιάζει στα «καλά» που ανακύπτουν από την κατά τ’ άλλα άκρως ανησυχητική έρευνά του.

Ο Pimm υποστηρίζει, ότι γνωρίζοντας οι επιστήμονες ποια είδη κινδυνεύουν περισσότερο μπορούν να εστιάσουν την προσοχή τους σε αυτά και να βοηθήσουν τις οργανώσεις διατήρησης και προστασίας των ειδών στο έργο τους.

Διαβάστε παρακάτω μερικά σημεία, με τη μορφή ερωτήσεων-απαντήσεων, στα οποία αναφέρθηκε ο ερευνητής γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα:

Ο ρυθμός εξαφάνισης των ειδών αυξήθηκε με την έλευση των ανθρώπων. Γιατί;

Υπάρχουν τέσσερις σημαντικοί παράγοντες.

Ο πρώτος είναι η καταστροφή των ενδιαιτημάτων. Καταστρέφουμε τα ενδιαιτήματα διαφόρων ειδών. Περίπου τα δύο τρίτα όλων των ειδών στη γη ζουν σε τροπικά δάση… κι εμείς συνεχίζουμε να τα συρρικνώνουμε.

Δεύτερον, είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη. Καθώς η θερμοκρασία ανεβαίνει κάποια είδη πρέπει να μετακινούνται προς τους πόλους ή τα βουνά.

Τρίτον, είμαστε πολύ απρόσεχτοι με τα μετακινούμενα είδη στον κόσμο και τέλος, μην ξεχνάμε και την υπεραλίευση στους ωκεανούς.

Με ποιους τρόπους θα μπορούσαμε να αποφύγουμε –ή τουλάχιστον να μετριάσουμε- μια μαζική εξαφάνιση;

Καταρχήν να σημειώσουμε ότι πλέον διαθέτουμε πολλούς καλούς χάρτες, οι οποίοι μας δείχνουν πού είναι τα διάφορα είδη σε στεριά, θάλασσα και γλυκά νερά.

Ένα πολύ σημαντικό σημείο-«κλειδί» στην προσπάθειά μας να μετριάσουμε ή αποφύγουμε την εξαφάνιση των ειδών είναι να στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτά που συμβαίνουν στα παράκτια τροπικά δάση της Βραζιλίας. Μιλάμε για μια έκταση 1 εκατ. τετραγωνικών χιλιομέτρων! Όσο η Καλιφόρνια, το Όρεγκον και η Ουάσινγκτον μαζί!

Σε αυτήν την περιοχή υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός απειλούμενων ειδών. Χάρη στην επιστήμη γνωρίζουμε σε ποια τμήματα μπορεί να βρίσκονται και ποια από αυτά θα χάσουν πιο γρήγορα και τα περισσότερα είδη που ζουν σε αυτά.

Πώς επηρεάζει η κλιματική αλλαγή τις προσπάθειες αυτές;

Γνωρίζουμε ότι καθώς η θερμοκρασία ανεβαίνει τα διάφορα είδη θα πρέπει είτε να μετακινούνται προς τους πόλους, ή να αρχίσουν να… παίρνουν τα βουνά.

Σε πολλές περιπτώσεις ο χώρος δεν είναι αρκετός. Μία από τις ανησυχίες που υπάρχουν είναι ότι τα είδη θα χάσουν το γεωγραφικό τους φάσμα, αν μπορούν να μετακινηθούν.

Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς το πρόβλημα των χωροκατακτητικών ειδών («εισβολείς»);

Ήμασταν πολύ απρόσεκτοι σε ό,τι αφορά τη μετακίνηση ειδών (φυτά, ζώα, ψάρια) από το ένα μέρος στο άλλο. Τα είδη-«εισβολείς» αποτελούν ένα πάρα πολύ σημαντικό παράγοντα εξαφάνισης των ειδών.

Η καλύτερη προσέγγιση είναι να μην τα μετακινεί κανείς καθόλου, εξαρχής. Από τη στιγμή που θα φτάσουν σε ένα τόπο, θα πρέπει κανείς πολύ γρήγορα να εξαφανίσει τον πληθυσμό τους. Διαφορετικά θα πρέπει απλά να τον ελέγχει, όμως αυτός ο έλεγχος πολλές φορές είναι ουσιαστικά αδύνατος.

Συναγερμός για ηλιακή καταιγίδα που πλησιάζει τη Γη, αύριο Παρασκευή και 13! SOS από την επιστημονική κοινότητα - Απειλούνται με blackout οι τηλεπικοινωνίες - Τι λένε οι ειδικοί

SOS εκπέμπει η επιστημονική κοινότητα για τον κίνδυνο να χτυπήσουν την Γη τρεις αλλεπάλληλες ηλιακές εκρήξεις. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η ηλιακή καταγίδα που σημειώθηκε την Τρίτη θα φτάσει στη Γη, την Παρασκευή, 13 Ιουνίου, και ενδέχεται να δημιουργήσει πολλά προβλήματα στον πλανήτη μας, όπως blackout στις τηλεπικοινωνίες.
Τα ηλιακά συμβάντα αποτυπώθηκαν σε βίντεο που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA την περασμένη Τρίτη και οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι αύριο, Παρασκευή, ίσως δημιουργηθούν αρκετά προβλήματα που θα επηρεάσουν την καθημερινότητά μας.
«Οι επιπτώσεις από αυτή τη δραστηριότητα που σημειώθηκε την Τρίτη ήταν οι επικοινωνίες να επηρεαστούν κατά τη στιγμή της έκρηξης», τόνισε σε σχετική ανακοίνωσή της η Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας της Αμερικής (NOAA).
Οι επιστήμονες τονίζουν πως μία τέτοια έκρηξη στον Ήλιο απελευθερώνει τεράστιες ποσότητες ύλης και ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να απειλούνται τα συστήματα επικοινωνίας υψηλής συχνότητας που χρησιμοποιούνται από μετεωρολογικούς σταθμούς, χειριστές αεροπλάνων και διεθνείς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς που εκπέμπουν σε βραχέα κύματα. Η NASA, δε, τονίζει ότι τα συστήματα GPS ενδέχεται επίσης να επηρεαστούν.
Ωστόσο, από την έκρηξη στον Ήλιο δεν περνάει επιβλαβής ακτινοβολία μέσα από την ατμόσφαιρα της Γης ούτε επηρεάζει σωματικά τον άνθρωπο στο έδαφος.
Οι ηλιακές εκρήξεις -που προκαλούνται από τη συσσώρευση μαγνητικής ενέργειας στην ατμόσφαιρα του Hλίου- πιστεύεται ότι είναι από τα πιο ισχυρά φαινόμενα του τρέχοντος ηλιακού κύκλου.
Η NOAA έχει προειδοποιήσει για «πιθανές συνεχιζόμενες εκρήξεις στον Ήλιο στο εγγύς μέλλον - μερικές από τις οποίες θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο ισχυρές».

100 εκατομμύρια κόσμοι στο Γαλαξία υποψήφιοι να φιλοξενούν ζωή

UPR Arecibo, NASA, Richard Wheeler

Αν και ο αριθμός αυτός είναι σε απόλυτη τιμή μεγάλος, ο Γαλαξίας παραμένει ένα αχανές σύνολο από άστρα, με τις αποστάσεις μεταξύ των συστημάτων με μεγάλα BCI να είναι δυσθεώρητες.

 Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μιας διεθνούς ομάδας αστρονόμων, ο Γαλαξίας μας μπορεί να φιλοξενεί 100 εκατομμύρια πλανήτες  που έχουν τη δυνατότητα συντήρησης σύνθετων μορφών ζωής.
Οι ερευνητές επισημαίνουν πως ο ορισμός «της σύνθετης ζωής» δε συνεπάγεται νοήμονα όντα, αν και δεν το αποκλείουν, αλλά αντίθετα τη ζωής πέρα από το μικροβιακό επίπεδο.
Στο πλαίσιο αυτό παρήγαγαν την πρώτη ποσοτική εκτίμηση για τον αριθμό των κόσμων στο Γαλαξία στους οποίους θα μπορούσε να αναπτυχθεί η «σύνθετη ζωή», με τη βοήθεια μιας νέας υπολογιστικής μεθόδου που ανέπτυξαν, η οποία επεξεργάζεται δεδομένα από την παρατήρηση των 1000 περίπου εξωπλανητών που είναι γνωστοί μέχρι σήμερα.
Μέσω μίας μαθηματικής σχέσης στην οποία εισάγουν ως είσοδο στοιχεία από το φυσικό περιβάλλον των εξωπλανητών (πυκνότητα, θερμοκρασία, χημεία, απόσταση από το άστρο κτλ), οι αστρονόμοι εξήγαγαν ένα συντελεστή που ονομάζουν Δείκτη Βιολογικής Περιπλοκότητας (Biological Complexity Index -BCI).
Ο υπολογισμός αυτός έδειξε πως 1-2% των εξωπλανητών είχε ένα BCI μεγαλύτερο συγκριτικά με αυτό της Ευρώπης, του δορυφόρου του Δία που πιστεύεται πως συντηρεί έναν υπόγειο ωκεανό στον οποίο θα μπορούσε να αναπτυχθεί ζωή.
Με περίπου 10 δισεκατομμύρια άστρα στο Γαλαξία που περιβάλλονται από πλανήτες, αυτή η μέθοδος οδηγεί στην εκτίμηση των 100 εκατομμύρια κόσμων κατά ελάχιστη τιμή, που θα μπορούσαν δυνητικά να αναπτύξουν σύνθετη ζωή.
Αν και ο αριθμός αυτός είναι σε απόλυτη τιμή μεγάλος, ο Γαλαξίας παραμένει ένα αχανές σύνολο από άστρα, με τις αποστάσεις μεταξύ των συστημάτων με μεγάλα BCI να είναι δυσθεώρητες.
Για παράδειγμα, ένα από τα πιο κοντινά συστήματα στο Ηλιακό Σύστημα που είναι από τα πιο υποσχόμενα όσον αφορά στο ενδεχόμενο ανάπτυξης ζωής, το Gliese 581 με δύο πλανήτες που κατά τα φαινόμενα μπορούν να συντηρήσουν βιόσφαιρες, απέχει από τη Γη 20 έτη φωτός (περίπου 200 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα), τα οποία με τη σημερινή μας τεχνολογία θα χρειαζόμασταν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια για να διανύσουμε.
 «Φαίνεται αρκετά απίθανο να είμαστε μόνοι μας», αναφέρουν οι ερευνητές. «Είμαστε όμως τόσο μακριά από οποιαδήποτε ζωή με τη δική μας πολυπλοκότητα, όπου μία συνάντηση με ξένες μορφές ζωής είναι σχετικά απίθανη στο προβλέψιμο μέλλον», καταλήγουν.
Η μελέτη δημοσιεύεται στο περιοδικό Challenges.