Γνωρίσετε γιατί αλλάζουμε δυο φορές το χρόνο την ώρα -Πώς προέκυψε και ποιος είχε την ιδέα

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος είχε την ιδέα για την αλλαγή της ώρας το 1784, ώστε να υπάρχει διαθέσιμο περισσότερο φυσικό φως κατά τους θερινούς μήνες. 

Πρωτοεφαρμόστηκε στον 20ο αιώνα αρχίζοντας από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε να εξοικονομηθούν ενεργειακοί πόροι...

Μετά καταργήθηκε, εμφανίστηκε στο Β' Παγκόσμιο και μετά την ενεργειακή κρίση του 1973, ήρθε για να ...μείνει. Στην Ελλάδα το υιοθετήσαμε το 1973.

Το 1997 η κυβέρνηση διατύπωσε τη σκέψη να μην εφαρμόσουμε τη θερινή ώρα ώστε να συγκλίνουμε «ωρολογιακώς» με την κεντρική Ευρώπη, αλλά πρυτάνευσαν σοφότερες σκέψεις. Σήμερα γύρω στις 70 χώρες εφαρμόζουν το μέτρο. 

Στην Ε.Ε. ως το 1996 κάθε χώρα έκανε τα δικά της, εμείς για παράδειγμα εφαρμόζαμε τη χειμερινή ώρα τον Σεπτέμβριο. Μετά ανέλαβαν οι Βρυξέλλες και η χειμερινή ώρα ισχύει από την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Η θερινή ώρα ισχύει από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου. Μάλιστα η αλλαγή της ώρας είναι κατοχυρωμένη με κοινοτική οδηγία (2000/C 337 Ε/18).

Η ώρα Γκρίνουιτς δεν αλλάζει γι' αυτό το καλοκαίρι η Ελλάδα είναι 3 ώρες και το χειμώνα 2 ώρες μπροστά από το Γκρίνουιτς. Η «κανονική» ώρα θεωρείται η χειμερινή ενώ η τεχνητή-θερινή (ανθρώπινη παρέμβαση) γίνεται εν όψει καλοκαιριού στα τέλη Μαρτίου. Φυσικά δεν προσαρμόζονται όλες οι χώρες στην αλλαγή ώρας. 

Το «παιχνίδι» με τις ώρες δεν το παίζουν οι χώρες που βρίσκονται κοντά στον Ισημερινό, όπου η μέρα διαρκεί 12 ώρες και η νύχτα άλλες τόσες. Αντίθετα, όσο πιο κοντά κατευθύνεται κανείς προς τους Πόλους τόσο περισσότερο ηλιακό φως είναι διαθέσιμο κατά τις πρωινές και βραδινές ώρες. Επίσης, άλλο πρόγραμμα ακολουθούν οι Βορειοαμερικανοί, άλλο οι Ευρωπαίοι, άλλο οι Νοτιοαμερικανοί.

Η επίσημη ονομασία στην Ελλάδα είναι η «θερινή» και η «χειμερινή» ώρα. Οι Αγγλοσάξονες, προτιμούν το εφετζίδικο Daylight Saving Time, που στα ελληνικά δημιουργεί το μάλλον άσχημο ακρωνύμιο ΧΕΗΦ, αν το μεταφράσουμε στο «Χρόνος Εξοικονόμησης Ηλιακού Φωτός».

O πιο μακρινός γαλαξίας γεννήθηκε λίγο μετά το Σύμπαν

Πίσω στην αρχή του χρόνου

Καλλιτεχνική απεικόνιση του zb_GND_5296, του πιο μακρινού γαλαξία που βρίσκεται σε απόσταση 30 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη (Πηγή V. Tilvi, S.L. Finkelstein, C. Papovich, NASA, ESA, A. Aloisi, The Hubble Heritage, HST, STScI, και AURA) 

Λονδίνο

Ο πιο μακρινός γαλαξίας που έχει ανακαλυφθεί ως σήμερα εντοπίσθηκε από διεθνή ομάδα επιστημόνων. Ο zb_GND_5296, όπως είναι το διόλου εντυπωισακό όνομά του, βρίσκεται 13 και πλέον δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη και υπολογίζεται ότι είχε ήδη γεννηθεί όταν το Σύμπαν ήταν μόλις 700 εκατομμυρίων ετών. Η ανακάλυψη θεωρείται ότι θα βοηθήσει τους αστρονόμους να ρίξουν φως σε μια «στιγμή» του κόσμου μας που ακολούθησε αμέσως μετά τη Μεγάλη Εκρηξη.

Σημαντική επιβεβαίωση

Ο zb_GND_5296 δεν είναι «καινούργιος» για τους επιστήμονες. Είχε εντοπισθεί από το τηλεσκόπιο Χαμπλ, αλλά η απόστασή του δεν είχε υπολογιστεί επακριβώς. Αυτό επετεύχθη τώρα από αστρονόμους με επικεφαλής τον Στίβεν Φίνκελσταϊν του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Οστιν που χρησιμοποίησαν δεδομένα του Αστεροσκοπείου Κεκ στη Χαβάη. «Αυτός είναι ο πιο μακρινός γαλαξίας που έχουμε επιβεβαιώσει ως τώρα» δήλωσε ο δρ Φινκελστάιν. «τον βλέπουμε όπως ήταν 700 εκατομμύρια χρόνια μετά το Μπιγκ Μπανγκ».

Επειδή το φως χρειάζεται τόσο χρόνο για να ταξιδέψει και να φθάσει ως εμάς από την άκρη του Σύμπαντος οι επιστήμονες βλέπουν τον γαλαξία όπως ήταν πριν από 13,1 δισεκατομμύρια χρόνια. Προκειμένου να υπολογίσουν την απόστασή του οι ειδικοί ανέλυσαν το χρώμα του. Καθώς το Σύμπαν διαστέλλεται τα αντικείμενα που βλέπουμε γύρω μας απομακρύνονται από τη Γη, με αποτέλεσμα τα κύματα του φωτός που εκπέμπουν να επιμηκύνονται και να φαίνονται πιο κόκκινα από ό, τι είναι στην πραγματικότητα. Αυτή η αλλαγή στο χρώμα ονομάζεται μετατόπιση προς το ερυθρό και μετράται με μια συγκεκριμένη κλίμακα.

^{Όλα σχεδόν τα αντικείμενα σε αυτή την εικόνα του Τηλεσκοπίου Χαμπλ είναι γαλαξίες. Ο zb_GND_5296 φαίνεται στη μεγέθυνση σε πλαίσιο (Πηγή V. Tilvi, S.L. Finkelstein, C. Papovich, NASA, ESA, A. Aloisi, The Hubble Heritage, HST, STScI, και AURA)}

Όπως περιγράφουν στη μελέτη τους που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature» οι αστρονόμοι που ανέλυσαν το χρώμα του zb_GND_5296 είδαν ότι έχει μετατόπιση προς το ερυθρό 7,51, μεγαλύτερη από αυτή του μέχρι τώρα θεωρούμενου μακρινότερου γαλαξία ο οποίος έχει μετατόπιση προς το ερυθρό 7,21. Ο νεος κάτοχος του ρεκόρ της απόστασης είναι μικρός – η μάζα του είναι ίση μόλις με το 1-2% της μάζας του Γαλαξία. Είναι όμως πλούσιος σε βαρέα στοιχεία και έχει ένα εξαιρετικό χαρακτηριστικό, «γεννά» νέα άστρα με εκπληκτική ταχύτητα, εκατοντάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή με την οποία μπορεί να δημιουργήσει άστρα ο δικός μας γαλαξίας.

Νέες γνώσεις από πολύ μακριά

Η ανακάλυψη θεωρείται ότι θα προσφέρει στους επιστήμονες νέες γνώσεις για τα πρώτα στάδια του Σύμπαντος. «Ενας πολύ ενδιαφέρων τρόπος για να μάθουμε πράγματα για το Σύμπαν είναι να μελετήσουμε αυτές τις εσχατιές, και αυτό μας λέει κάτι σχετικά με το τι είδους φυσικές διαδικασίες επικρατούν στον σχηματισμό και την εξέλιξη των γαλαξιών» τόνισε ο δρ Φινκελστάιν. «Το σπουδαίο με αυτόν τον γαλαξία είναι ότι δεν είναι μόνο μακρινός αλλά είναι επίσης εξαιρετικός». Ο ερευνητής πρόσθεσε ότι θεωρεί πως ακόμη πιο μακρινοί γαλαξίες θα ανακαλυφθούν στο άμεσο μέλλον, όταν το νέο τηλεσκόπιο Τζέιμς Γουέμπ (James Webb Space Telescope – JWST).

Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα στο BBC ο δρ Μάρεκ Κούκουλα του Βασιλικού Αστεροσκοπείου στο Γκρίνουιτς ο οποίος δεν μετείχε στη μελέτη δήλωσε: «Αυτά σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία δείχνει ότι υπάρχουν ήδη κάποιοι μάλλον εκπληκτικά εξελιγμένοι γαλαξίες στα πρώτα στάδια του Σύμπαντος. Αυτός ο ταχύς ρυθμός δημιουργίας άστρων ίσως αποτελεί μια ένδειξη σχετικά με το γιατί οι γαλαξίες αυτοί μπορούν να σχηματιστούν τόσο γρήγορα».

Βήμα Science

Newsroom ΔΟΛ

Έρχεται νέα εποχή παγετώνων !!

Ρώσοι επιστήμονες, συνεχίζουν να επιμένουν, ότι ο πλανήτης μας, θα αρχίσει σταδιακά να ψύχεται από το 2014 με 2015, με τη θερμοκρασία στους πόλους και σε περιοχές που βρίσκονται κοντά σε αυτούς, να πέφτει αρκετά ακόμα και τους καλοκαιρινούς μήνες του χρόνου.

Επισημαίνουν, πως χρόνο με το χρόνο ως και περίπου το 2050 με 2060, η κλιματική αλλαγή στο πλανήτη μας, θα έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητή και τα πράγματα δεν θα είναι όπως τα γνωρίζουμε τώρα εν έτη 2013.

Η μικρή άνοδος της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη μας, όπως έχει ειπωθεί από αρκετούς επιστήμονες, δεν σημαίνει πως πάμε για μία αρκετά θερμή περίοδο, αλλά για μία αντίθετα ψυχρή περίοδο η οποία θα διαρκέσει για 2 με 3 αιώνες. Αυτό διότι το λιώσιμο των πάγων όπως λένε, θα γεμίσει τους Ωκεανούς με πιο γλυκό και παγωμένο νερό, πράγμα που θα βοηθήσει στο να υπάρχουν περισσότερα σύννεφα, βροχές και χιόνια, τα οποία με τη σειρά τους θα συμβάλλουν στη σταδιακή ψύξη του πλανήτη μας, καθώς θα εμποδίζουν περισσότερες μέρες του χρόνου το ηλιακό φως, να φτάνει στο έδαφος.

Υπολογίζουν δε, ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των περιοχών που ζουν κοντά στους πόλους της γης, θα έχει μεταφερθεί σε περιοχές με πιο ζεστό και εύκρατο κλίμα, πιο κοντά στον Ισημερινό, καθώς οι συνθήκες διαβίωσης στις περιοχές τους δεν θα είναι ευνοϊκές για να ζήσουν. Τέλος, τονίζουν ότι δεν τίθεται θέμα αφανισμού του ανθρώπινου είδους και ότι δεν θα υπάρξουν αρκετές απώλειες ανθρώπων από αυτή τη κλιματική αλλαγή. Για να δούμε λοιπόν και τα επόμενα χρόνια αν οι επιμονή των Ρώσων επιστημόνων, επαληθευτεί ή όχι. Μακάρι να μην επαληθευτεί ...

Η NASA επιβεβαιώνει: το Voyager I ταξιδεύει πλέον στο διαστρικό κενό

 Το Voyager 1 θεωρείται και επίσημα ως το πρώτο αντικείμενο ανθρώπινης κατασκευής που εγκαταλείπει την ηλιόσφαιρα.. 
36 χρόνια μετά την εκκίνηση του επικού ταξιδιού του, το ερευνητικό σκάφος βαθέος διαστήματος Voyager 1 θεωρείται πλέον και επίσημα ως το πρώτο αντικείμενο ανθρώπινης κατασκευής που εισέρχεται στην αινιγματική άβυσσο του διαστρικού κενού. Προσοχή, δεν έχει εγκαταλείψει τα σύνορα του ηλιακού μας συστήματος, όπως λανθασμένα και ίσως επιπόλαια αναπαράγεται από διάφορα sites. 

Θα εξηγήσουμε παρακάτω το γιατί. 

Μετά από μία μακρά περίοδο αμφιταλάντευσης και διαφωνιών, επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Iowa αναγνωρίζουν και επιβεβαιώνουν οριστικά αυτό το κεφαλαιώδους και ιστορικής σημασίας ορόσημο για την εξερεύνηση του διαστήματος. Την ετυμηγορία τους επικυρώνουν με αυτή τη δημοσίευση στην έγκυρη και αξιόπιστη επιστημονική επιθεώρηση Science. Ο "ταξιδευτής" Voyager 1 ξεκίνησε τη μακρά περιπλάνηση του στο ηλιακό μας σύστημα στις 5 Σεπτεμβρίου του 1977, μετά την εκτόξευση του από το ακρωτήριο Κανάβεραλ. Η τροχιά του σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε να προσεγγίσει τους εξωτερικούς πλανήτες Δία και Κρόνο και να παρατηρήσει τα φεγγάρια τους, τα μαγνητικά τους πεδία και τους δακτυλίους του τελευταίου. Σήμερα, έχοντας αποκτήσει την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 17km/sec βρίσκεται σε απόσταση 18,76 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον πλανήτη Γη και τα σήματα του καταφθάνουν σε μας με καθυστέρηση τουλάχιστον 17 ωρών. 

Διαδοχικές εικόνες του Δία κατά την προσέγγιση του Voyager I Διαδοχικές εικόνες του Δία κατά την προσέγγιση του Voyager I Ο παγκόσμιος ενθουσιασμός σχετικά με το πρωτοπόρο αυτό διαστημικό όχημα έγκειται στο γεγονός, ότι φαίνεται να έχει αφήσει πίσω του μια για πάντα ένα μακρινό σύνορο της διαστημικής μας γειτονιάς, την ηλιόπαυση. Τι είναι όμως η ηλιόπαυση; 

Ως ηλιόπαυση χαρακτηρίζουν οι αστροφυσικοί το εξωτερικό όριο της ηλιόσφαιρας, μιας τεράστιας ελλειψοειδούς δομής που περιβάλλει τον Ήλιο και τους πλανήτες και στην οποία κυρίαρχος είναι ο ηλιακός άνεμος - ένα ισχυρό ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων, κυρίως ηλεκτρονίων και πρωτονίων. Κοντά στην ηλιόπαυση, λοιπόν, ο ηλιακός άνεμος εξασθενεί τόσο σε ένταση και ταχύτητα, ώστε να θεωρείται μηδαμινός. 

Ταυτοχρόνως, σε αυτή την περιοχή συναντώνται με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα φορτισμένα σωματίδια από άλλα γειτονικά άστρα, τα οποία και σηματοδοτούν την έναρξη του μεσοαστρικού χώρου. Εάν με τα παραπάνω σας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι τα φυσικά όρια του ηλιακού μας συστήματος τοποθετούνται στην ηλιόπαυση, θα πρέπει να αναθεωρήσετε. Για να τα εντοπίσουμε αυτά, θα πρέπει να αναζητήσουμε μέχρι ποιο σημείο ασκεί βαρυτική επίδραση ο ήλιος μας. Η αναζήτηση αυτή οδηγεί αναπόφευκτα στο νέφος του Oort. Το νέφος αυτό αποτελείται από τρισεκατομμύρια παγωμένους "βράχους", που περιφέρονται σε ελλειπτική ή παραβολική τροχιά γύρω από τον ήλιο, σε απόσταση έως και 1 έτους φωτός μακριά από αυτόν. Δηλαδή 1.000 φορές πιο μακριά από τον Πλούτωνα και σαφώς μακρύτερα από το διαστημικό όχημα Voyager 1.

 Επομένως, οι διατυπώσεις περί απομάκρυνσης του σκάφους από τα όρια του ηλιακού μας συστήματος κρίνονται ως ανακριβείς και ίσως σκόπιμα παραπλανητικές.

 Ποιο είναι το μέλλον του Voyager 1; Eάν τα καταφέρει να διασχίσει αλώβητο το νέφος του Oort, τότε θα δραπετεύσει από τα όρια του ηλιακού μας συστήματος. Ίσως χρειαστεί να περιμένουμε 30.000 χρόνια γι αυτό.. αν και το πιθανότερο είναι πως δε θα μάθουμε ποτέ την πραγματική του τύχη. Μετά το 2025, η θερμοηλεκτρική γεννήτρια ραδιοϊσοτόπων που παρέχει ενέργεια στο σκάφος, θα χάσει την ισχύ της και τo Voyager 1 δεν θα είναι πια σε θέση να επικοινωνεί μαζί μας και να αποστέλλει τα ραδιοσήματα του. Θα συνεχίσει παρ' όλα αυτά να ταξιδεύει σιωπηλό στο αχανές διάστημα, ιχνηλατώντας μονοπάτια πρωτόγνωρα και ακολουθώντας ένα μοναχικό πεπρωμένο, όπως όλοι οι αληθινά πρωτοπόροι. Τώρα θα αναρωτιέστε εύλογα, έτσι άδοξα θα λήξει αυτή η ιστορία; Ίσως όχι! 

Οι επιστήμονες της NASA που κατασκεύασαν το σκάφος, τοποθέτησαν εντός του έναν επιχρυσωμένο χάλκινο δίσκο, ο οποίος περιέχει κωδικοποιημένες πληροφορίες σχετικά με τον πλανήτη Γη και την ανθρωπότητα.. σκεπτόμενοι ότι ίσως κάποτε μπορεί και να βρεθεί στα χέρια ενός εξωγήινου πολιτισμού

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το δίσκο και τα κωδικοποιημένα μηνύματα του (κείμενο, ήχος και εικόνες) μπορείτε να διαβάσετε εδώ . Έχουν πολύ ενδιαφέρον! 

Πηγή: www.lifo.gr