ΤΑ ΦΤΕΡΩΤΑ ΑΡΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ

Συνεχίζοντας το ταξίδι μας μέσα στην άγνωστη και ομιχλώδη αρχαιοελληνική ιστορία, εξακολουθούμε να διαβάζουμε κείμενα που μπερδεύουν τους ιστορικούς του σήμερα, να αντικρίζουμε παραστάσεις σε αγγεία που προτιμούν να ξεχνούν θαμμένα σε υπόγεια μουσειακών χώρων και να επιβεβαιώνουμε διαρκώς ότι οι «ουράνιοι εξωγήινοι επισκέπτες» δεν είναι ένα σημερινό φαινόμενο. Μπορεί οι ιπτάμενοι δίσκοι, οι εξωγήινοι, τα όντα από το διάστημα και οι παρόμοιες λέξεις και εκφράσεις να επινοήθηκαν χιλιάδες χρόνια μετά, όμως αυτό δεν είναι κάτι που αναιρεί τα φτερωτά άρματα των Ολύμπιων θεών, που πετούσαν στους ουρανούς των προγόνων των αρχαίων προγόνων μας! Οι ιστοριογράφοι της Ελληνιστικής περιόδου αλλά και της Εποχής του Χαλκού, μιλούν για προγενέστερες ιστορίες όπου οι Ολύμπιοι θεοί κατέβαιναν από τους ουρανούς ή μεταφέρονταν σε μεγάλες αποστάσεις με τη χρήση ιπτάμενων μηχανών. Ο Κρόνος «…ίπτατο αναπαυόμενος, και αναπαυόμενος ίπτατο…» (Ευσέβιος I 37). Ο Άρης ανέβαινε στο άρμα του και «πετούσε μέσα στα σύννεφα, προς τον απέραντο ουρανό» (Όμηρος, Ιλιάδα Ε 864-867). Η Ίριδα δανείστηκε το άρμα του Άρη και «μαστίγωσε τα άλογα για να τρέξουν κι αυτά πέταξαν πρόθυμα κι έφτασαν αμέσως στην κατοικία των θεών, τον Όλυμπο» (Όμηρος, Ιλιάδα Ε 363-366). Ο Απόλλωνας λέγεται ότι κάποιους χειμωνιάτικους μήνες άφηνε το μαντείο των Δελφών και ταξίδευε σε κάποια χώρα πολύ πιο βόρεια με το ολόχρυσο άρμα του. Μ' ένα φτερωτό άρμα ο θνητός Ίδας (άρμα που του δώρισε ο Ποσειδώνας) έκλεψε τη βασιλοπούλα της Αιτωλίας και την οδήγησε στη Μεσσήνη. Ο Ίδμων ταξίδευε στη Σελήνη με το άρμα του που έμοιαζε με απαστράπτοντα κομήτη. Ο Φαέθων μαζί με άλλους ταξίδεψε στον ουρανό, με ένα όχημα που λεγόταν Εωσφόρος, προκειμένου να φτάσει στην Σελήνη όπου και έκανε τριάντα περιφορές γύρω από αυτή. Στη συνέχεια έφτασε στον πλανήτη Αφροδίτη και επέστρεψε πίσω στην Γη οπότε και κατακρημνίστηκε (διάσπαρτα αποσπάσματα: Λουκιανός: Περί Αστρολογίας, Παλαίφατος: Περί Φαέθονος ΧΙΙ, Νόννος: Διονυσιακά Β΄ τόμος 33-34). Η θεά Δήμητρα μετά από μία περιπλάνηση με το ιπτάμενο πύρινο άρμα της, που εσύρετο από φτερωτούς δράκοντες, προσγειώθηκε στην «αγέλαστο πέτρα» στην Ελευσίνα. Ύστερα παρέδωσε το ίδιο αυτό φτερωτό άρμα σε έναν από τους τέσσερις βασιλείς της Ελευσίνας, τον Τριπτόλεμο, ο οποίος έφυγε πετώντας, και απουσίασε για πολλά χρόνια με σκοπό να διδάξει και σε άλλους λαούς την τέχνη της σποράς του σίτου και του θερίσματος των χωραφιών. (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Α 32), (Ελευσίνια μυστήρια, Αισχύλος).

 

Οι ιστορίες για τις πτήσεις των θεών, δεν σταματούν μόνο στις περιγραφές των αρμάτων τους αλλά προχωρούν και σε πολλές ιστορίες που περιγράφουν ακόμα και διαστημικές οδούς προς τις ουράνιες πατρίδες του γένους τους. Ο θεός Διόνυσος αναφέρεται από τον Νόννο ότι όταν ήταν μωρό «παρατηρούσε το πατρικό μονοπάτι των άστρων» (Νόννος, Διονυσιακά Θ 35-36). «Για τον Άβαρι, που στο δρόμο του ουρανού τον ξεπροβόδιζε ο Φοίβος (Απόλλων) με ιπτάμενο περιπλανώμενο βέλος» (Νόννος, Διονυσιακά ΙΑ). Η Ήρα «ταξίδευε πέρα από τον ουρανό, τον στολισμένο με φωτεινά άστρα, διασχίζοντας αναρίθμητες πολιτείες […]» (Νόννος, Διονυσιακά Η 111-112). Ενώ σε πιο γνώριμες ιστορίες η αποκρυπτογράφηση των κειμένων του Αριστοτέλη, από τον Γεώργιο Λευκοφρύδη, μας αποκαλύπτουν με τι όχημα αλλά και από ποιά διαδρομή ταξίδεψε ο Νικόμαχος με τον 5χρονο Αριστοτέλη στη Χθώνα (Γη) από τον αστερισμό του Λαγού (μέσα στο ‘’Όργανον’’).
Όπως ανέφερα παραπάνω, οι ιστορίες των ιπτάμενων οχημάτων των θεών, προέρχονται από μία εποχή αρχαιότερη αυτής των ιστοριογράφων της αρχαίας Ελλάδας. Κάτι που αποδεικνύεται ιστορικά από κείμενα του Διογένη του Λαέρτιου, τη ''Θεογονία'' του Ισίοδου, τα ''Αιγυπτιακά'' του Μανέθωνα και το ''Ιστορίας απόδειξης βιβλίο β΄'' του Ηρόδοτου. Και μιλάμε για ένα διάστημα ανάμεσα στο 30000-12000 π.Χ. που μπορεί να φτάνει και ως το 3500 π.Χ. αν λάβουμε υπόψη σκόρπιες πληροφορίες σε κείμενα του Ομήρου, του Πλάτωνα και του Διόδωρου Σικελιώτη, που αφορούν πληροφορίες -μόνο- για τους Ολύμπιους θεούς (θεούς αποικιστές στις μεταγενέστερες εποχές της προκατακλυσμιαίας Αιγηίδος). Έτσι λοιπόν εξηγείται γιατί στα περισσότερα αγγεία, οι ιστοριογράφοι της Ελληνιστικής περιόδου και της Εποχής του Χαλκού, σχεδιάζουν ιπτάμενα άρματα και όχι διαστημικά σκάφη, αφού οι ίδιοι δεν είχαν οπτική των θεϊκών οχημάτων, μιας και όλες οι πληροφορίες που παρουσίαζαν έφτασαν σε αυτούς μετά από χιλιάδες χρόνια χάριν του μύθου και του προφορικού λόγου, (δύο λέξεις με ταυτόσημη έννοια, κάτι άγνωστο για πολλούς στην εποχή μας). Προφορικές ιστορίες που μπορεί να άλλαξαν λίγο ''οπτικά'' στη πορεία τους στους αιώνες, κάτι όμως που δεν αναιρεί την πραγματική τους υπόσταση. (Έρευνα: Harris Koutsiaftis)

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΤΟ UFO

Απέτυχε η επιχειρησιακή ομάδα των Ρώσων να προσεγγίσει το σημείο που φέρεται να έχει γίνει η συντριβή UFO στην περιοχή του χωριού Βίτιμσκι στα βορεινά της περιφέρειας Ιρκούτσκ της Σιβηρίας, τη νύχτα της 13ης Απριλίου του 2012.
Η ομάδα που ξεκίνησε το ταξίδι της με μηχανάκια χιονιού επέστρεψε άπραγη λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών που πλήττουν την περιοχή. Έτσι η αποστολή αναβλήθηκε προσωρινά μέχρι το καλοκαίρι. Αυτή τη στιγμή το σημείο της πτώσης μπορεί να γίνει ορατό από μεγάλη απόσταση μόνο από ελικόπτερο, αφού η χιονόπτωση είναι ισχυρή και το χιόνι ξεπερνά το 1,5 μέτρο σε ύψος. Αξίζει να σημειωθεί ότι ορισμένα ΜΜΕ βιάστηκαν να συνδέσουν αυτό το συμβάν με την αποτυχημένη εκτόξευση του βορειοκορεατικού πυραύλου, σημειώνει η φωνή της Ρωσίας.

Οι πιο μαγευτικοί κρατήρες της Γης!

1. Mir Mine, Ρωσία
Ο πλανήτης μας καλύπτεται από κρατήρες με τόσο μεγάλο βάθος σε ορισμένες περιπτώσεις που είναι ορατοί ακόμα και από το διάστημα. Κάποιοι από αυτούς προκλήθηκαν από πτώσεις αστεροειδών, αλλά οι περισσότεροι είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης επέμβασης για διάφορους λόγους. Τα «σημάδια» της γης εκπλήσσουν και εντυπωσιάζουν με την ομορφιά τους!
Ορυχείο διαμαντιών, τώρα ανενεργό, στην ανατολική Σιβηρία, με βάθος 525 μέτρα.
2. Diavik Diamond Mine, Καναδάς

Ορυχείο διαμαντιών που παράγει περίπου 7,5 εκατομμύρια καράτια διαμαντιών ετησίως.
3. Crater Meteor, USA

Κρατήρας που δημιουργήθηκε από πτώση μετεωρίτη, με βάθος περίπου 170 μέτρα.
4. Kimberley Big Hole, Νότια Αφρική

Από τα πλουσιότερα ορυχεία διαμαντιών στον κόσμο, όπου βρέθηκε το διάσημο αστέρι της Αφρικής, ένα υπέροχο 83,5 καρατίων διαμάντι.
5. Pingualuit Crater, Καναδάς

Κρατήρας και μία από τις βαθύτερες λίμνες στη Βόρεια Αμερική με το πιο καθαρό γλυκό νερό στον κόσμο.
6. Tswaing Crater, Νότια Αφρική

Κρατήρας που δημιουργήθηκε από μετεωρίτη, με πλούσια βλάστηση τριγύρω και ιδιαιτέρως αλμυρό νερό που προέρχεται από υπόγεια ύδατα τα οποία είναι πλούσια σε ανθρακικά και χλωριούχα άλατα νατρίου.
7. Wolfe Creek Crater, Αυστραλία

Καλοδιατηρημένος κρατήρας μετεωρίτη στη Δυτική Αυστραλία.
8. Grasberg Mine, Ινδονησία

Το ορυχείο Grasberg είναι το μεγαλύτερο ορυχείο χρυσού και το τρίτο μεγαλύτερο ορυχείο χαλκού στον κόσμο. Βρίσκεται στην επαρχία της Παπούα στην Ινδονησία.
9. Ekati Diamond Mine, Καναδάς

Υπόγειο ορυχείο διαμαντιών που παρήγαγε μέχρι το 2009 40 εκατομμύρια καράτια διαμαντιών από έξι ανοιχτούς λάκκους.
10. Bingham Canyon Mine, ΗΠΑ

Ορυχείο χαλκού που λειτουργεί από το 1906.
11. Super Pit, Αυστραλία

To μεγαλύτερo ανοικτό ορυχείο χρυσού στη Δυτική Αυστραλία.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Σπόροι φυτών που πηδούν και περπατούν...

Έναν νέο τύπο κίνησης στα φυτά ανακάλυψαν Γάλλοι ερευνητές του πανεπιστημίου Joseph Fourier, με επικεφαλής των Δρ. Philippe Marmottant.

Ειδικότερα, χρησιμοποιώντας κάμερες και μικροσκόπια οι επιστήμονες ανακάλυψαν πώς διασπείρονται οι σπόροι του φυτού Εκουιζέτο (Equisetum), γνωστό καις ως αλογοουρά, πολύκομπο κλπ.

Όπως διαπίστωσαν, οι σπόροι του φυτού έχουν πόδια που τυλίγονται και ισιώνουν όταν αλλάζουν τα επίπεδα υγρασίας στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να σέρνονται ακόμα και να αναπηδούν στο έδαφος.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση Royal Society journal Proceedings B.

Οι επιστήμονες ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις κινήσεις των φυτών καθώς αποτελούν πηγή έμπνευσης για την κατασκευή αυτοκινούμενων συσκευών.

Η έρευνα

Όταν ο Δρ. Marmottant εξέτασε τους σπόρους στο μικροσκόπιο παρατήρησε την κίνησή τους, ωστόσο μόνο όταν συνδύασε το μικροσκόπιο με μια κάμερα υψηλής ταχύτητας διαπίστωσε πως οι σπόροι «έτρεχαν» και «πηδούσαν».

Όπως προέκυψε από την έρευνα, η κίνηση των σπόρων πυροδοτείται από τέσσερα πόδια ευαίσθητα στους υδρατμούς (ελατήρια), τα οποία τυλίγονται όταν τα επίπεδα υγρασίας μεταβάλλονται.

«Είναι περίπου σαν την περίπτωση των μαλλιών που γίνονται σγουρά όταν έχει υγρασία», ανέφερε ο καθηγητής.

Ωστόσο, τα πόδια των σπόρων του φυτού Εκουιζέτο τυλίγονται και ξετυλίγονται τόσο γρήγορα και δυναμικά, με αποτέλεσμα να κάνουν τους σπόρους να κινούνται.

Τα φυτά του γένους Εκουιζέτο, που παρουσιάστηκαν στη Γη την εποχή των δεινοσαύρων, εξακολουθούν να φύονται σε διάφορες περιοχές της Γης σήμερα.

Το μυστικό τους ήταν μέχρι σήμερα άγνωστο και μόνο η νέα έρευνα κατάφερε να ρίξει φως στους μηχανισμούς της κίνησης τους, εξηγώντας πώς κατάφεραν να επεκταθούν τόσο αποτελεσματικά και να κυριαρχήσουν σε νέα οικοσυστήματα.


ΠΗΓΗ: econews.gr