Το γύρο του κόσμου έκανε η σκόνη από το μετέωρο του Τσελιαμπίνσκ

Ουάσινγκτον

Το νέφος σκόνης που δημιουργήθηκε από την έκρηξη ενός μετεώρου επάνω από το Τσελιαμπίνσκ της Ρωσίας τον περασμένο Φεβρουάριο «ταξίδεψε» γρήγορα στην ατμόσφαιρα κάνοντας τον γύρο της Γης μέσα σε μόλις τέσσερις μέρες. Η πορεία του καταγράφηκε για πρώτη φορά από ερευνητές της NASA οι οποίοι διαπίστωσαν ότι τα «διαστημικά» υπολείμματα εξακολουθούσαν να «περικυκλώνουν» τον πλανήτη μας επί τρεις μήνες μετά το περιστατικό.

Υψηλή ενέργεια και σκόνη

Το μετέωρο, το οποίο είχε πλάτος 18 μ. και ζύγιζε 11.000 τόνους, «εισέβαλε» στην ατμόσφαιρα της Γης με ταχύτητα 18,6 χλμ. το δευτερόλεπτο τα ξημερώματα της 15ης Φεβρουαρίου του 2013. Φλεγόμενο από την τριβή με τον γήινο αέρα, εξερράγη ενώ βρισκόταν περίπου 23 χλμ επάνω από το Τσελιαμπίνσκ της Ρωσίας, εκλύοντας ενέργεια 30 φορές μεγαλύτερη από την ατομική βόμβα της Χιροσίμα.

• Η έκρηξη αστεροειδή στη Ρωσία «ίσως ήταν μόνο η αρχή»
• «Βρέθηκε» η προέλευση του αστεροειδή του Τσελιαμπίνσκ
• Η NASA αναθεωρεί προς τα πάνω τις εκτιμήσεις για το μετέωρο στα Ουράλια

Το ωστικό κύμα και τα συντρίμμια που έπεσαν στο έδαφος προκάλεσαν τον τραυματισμό περισσότερων από 1.000 ατόμων και υλικές ζημιές. Παράλληλα όμως η έκρηξη διασκόρπισε εκατοντάδες τόνους σκόνης στη στρατόσφαιρα, επιτρέποντας στον μετεωρολογικό δορυφόρο Sumi National Polar-orbiting Partnership και τους ερευνητές της NASA να «χαρτογραφήσουν» για πρώτη φορά πώς τα υλικά που παράγονται από τέτοιου είδους γεγονότα εξαπλώνονται στην ατμόσφαιρα της Γης.

«Θελήσαμε να δούμε αν ο δορυφόρος μας μπορούσε να ανιχνεύσει τη σκόνη του μετεώρου» δήλωσε ο Νι Γκορκάβιλ του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Γκοντάρ της NASA, επικεφαλής της σχετικής μελέτης η οποία έχει γίνει δεκτή προς δημοσίευση στην επιθεώρηση «Geophysical Research Letters». «Πραγματικά είδαμε τον σχηματισμό μιας νέας ζώνης από σκόνη στη στρατόσφαιρα της Γης και επιτύχαμε την πρώτη από το Διάστημα παρατήρηση της μακροπρόθεσμης εξέλιξης του νέφους ενός μετεώρου».

Η πορεία της σκόνης

Περίπου τρεισήμισι ώρες μετά την αρχική έκρηξη τα όργανα του Suomi NPP ανίχνευσαν το νέφος της σκόνης στην ατμόσφαιρα, σε ύψος περίπου 40 χλμ., να κινείται γρήγορα προς τα ανατολικά με ταχύτητα μεγαλύτερη των 300 χλμ. την ώρα. Την επόμενη ημέρα το νέφος εξακολουθούσε την πορεία του προς ανατολάς μέσω του αεροχειμάρρου της στρατόσφαιρας, φθάνοντας στις Αλεούτιες Νήσους. Σε αυτό το στάδιο τα μεγαλύτερα και βαρύτερα σωμάτια άρχισαν να χάνουν ύψος και να κινούνται πιο αργά, τα μικρότερα και πιο ελαφρά σωμάτια διατήρησαν το ύψος και την ταχύτητά τους, ακολουθώντας τις μεταβολές της ταχύτητας των ανέμων στα διάφορα υψόμετρα.

Στις 19 Φεβρουαρίου, τέσσερις ημέρες μετά την έκρηξη, το τμήμα του νέφους που βρισκόταν ψηλότερα και κινείτο με μεγαλύτερη ταχύτητα είχε περάσει επάνω από ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο και είχε φθάσει και πάλι στο Τσελιαμπίνσκ, έχοντας κάνει τον γύρο της Γης. Τουλάχιστον τρεις μήνες αργότερα το νέφος του μετεώρου εξακολουθούσε να είναι ανιχνεύσιμο γύρω από τον πλανήτη.

«Πριν από τριάντα χρόνια λέγαμε μόνο θεωρητικά ότι το νέφος θα πρέπει να ενσωματώνεται στον στρατοσφαιρικό αεροχείμαρρο» δήλωσε ο Πολ Νιούμαν, επικεφαλής του Εργαστηρίου Ατμοσφαιρικών Επιστημών του Κέντρου Γκοντάρ. «Σήμερα τα μοντέλα μας μας επιτρέπουν να ανιχνεύσουμε επακριβώς τη σκόνη από ένα μετέωρο και να κατανοήσουμε την εξέλιξή της καθώς κινείται γύρω από τον πλανήτη».

Βήμα Science

Newsroom ΔΟΛ

Η απογοητευτική αλήθεια: Έγγραφο της CIA λύνει το μυστήριο του διαβόητου «Area 51»

H πύλη της βάσης στην έρημο της Νεβάδα. Η αμερικανική κυβέρνηση αναγνωρίζει για πρώτη φορά την ύπαρξη και τη χρησιμότητα του Area 51 (Wikimedia Commons) 

 

Ουάσινγκτον

Τελικά δεν ήταν πάρκινγκ για ιπτάμενους δίσκους, ούτε χειρουργείο για νεκροτομές σε εξωγήινους: το Area 51, η διαβόητη βάση στην έρημο της Νεβάδα (και ίσως η παγκόσμια πρωτεύουσα των συνωμοσιολόγων σε όλο τον κόσμο) ήταν απλώς ένα πεδίο δοκιμών για κατασκοπευτικά αεροπλάνα, αποκαλύπτει ένα αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της CIA.

Με τη δημοσιοποίηση του εγγράφου, η αμερικανική κυβέρνηση αναγνωρίζει για πρώτη φορά την ύπαρξη και τη χρησιμότητα του Area 51, σχολιάζουν την Παρασκευή τα αμερικανικά μέσα. Είναι επίσης η πρώτη φορά που δημοσιοποιείται επίσημα ο χάρτης της περιοχής, αν και η βάση εμφανίζεται και στο Google Earth.

^{Φωτογραφικό «ντοκουμέντο» από νεκροτομή σε εξωγήινο στο Area 51}

Η έκθεση των 400 σελίδων αποκαλύπτει ότι το Area 51 δημιουργήθηκε το 1954 για τις δοκιμές του αναγνωριστικού αεροπλάνου U-2, το οποίο κατασκόπευε τη Σοβιετική Ένωση και άλλες χώρες την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Το U-2 πετούσε σε ύψος 60.000 ποδών, ή 18,3 χιλιομέτρων, ψηλότερα από κάθε άλλο αεροσκάφος της περιοχής, επισημαίνει η έκθεση. Το μεγάλο ύψος φαίνεται ότι προκαλούσε σύγχυση στους κατοίκους της Νεβάδα, οι οποίοι πίστευαν ότι έβλεπαν ιπτάμενους δίσκους.

«Οι δοκιμές του U-2 σε μεγάλο ύψος σύντομα οδήγησαν σε μια απρόσμενη παρενέργεια -μια δραματική αύξηση στις αναφορές για Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα» αναφέρεται στην έκθεση.

^{To U-2 που δοκιμάστηκε στο Area 51 (Πηγή: US Airforce)}

Μάλιστα οι πτήσεις του U-2 και ενός δεύτερου αναγνωριστικού αεροσκάφους, με την ονομασία Oxcart, αντιστοιχούσαν σε περισσότερες από τις μισές αναφορές για UFO στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του 1950 και 1960.

Έκτοτε το Area 51 πέρασε στη λαϊκή κουλτούρα ως σύμβολο κυβερνητικής μυστικότητας. Και μια πληθώρα θεωριών συνωμοσίας ήθελαν τη βάση να εξυπηρετεί μια ποικιλία σκοτεινών δραστηριοτήτων: νεκροτομές σε εξωγήινους που συνετρίβησαν στη Γη, ταξίδια στο χρόνο, έλεγχος του καιρού και άλλα.

Η CIA υποχρεώθηκε να δημοσιοποιήσει το έγγραφο έπειτα από αίτημα που υπέβαλε ο Τζέφρι Ρίκελσον, ερευνητής του Πανεπιστημίου George Washington, εκμεταλλευόμενος νόμο για την ελεύθερη πρόσβαση σε κυβερνητικά έγγραφα (Freedom of Information Act).

Η αποκάλυψη είναι πάντως απίθανο να βάλει τέλος στις θεωρίες συνωμοσίας -η CIA φρόντισε εξάλλου να κρατήσει απόρρητες ορισμένες σελίδες της έκθεσης, κίνηση που σίγουρα θα προσφέρει τροφή για το μέλλον.

Newsroom ΔΟΛ

Μια πόλη σε 2 διαφορετικές χώρες...

Και όμως δυο δήμοι, δυο διαφορετικών χωρών μπορούν να συνυπάρχουν στην ίδια πόλη θέτοντας μάλιστα τα σύνορά τους επί ποδός. Πρόκειται για την πόλη Baarle, που βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Ολλανδίας και Βελγίου και χωρίζεται σε δυο δήμους.
Συγκεκριμένα, ο δήμος Baarle-Nassau ανήκει στην Ολλανδία και ο δήμος Baarle-Hertog στο Βέλγιο. Υπάρχουν μάλιστα 26 ξεχωριστά κομμάτια της πόλης που κάποια από αυτά ανήκουν στο Βέλγιο και κάποια στην Ολλανδία.
Για να καταλάβεις ανά πάσα στιγμή σε ποια από τις δυο χώρες βρίσκεσαι, αρκεί να κοιτάξεις το δρόμο της πόλης, όπου βρίσκονται λευκοί ζωγραφισμένοι σταυροί στα πεζοδρόμια και ακρωνύμια κάθε χώρας. Σε αυτή την πόλη τα σύνορα δεν κάνουν διακρίσεις σε σπίτια και καταστήματα. Υπάρχουν σπίτια, καφετέριες και σουπερμάρκετ που κυριολεκτικά είναι χτισμένα πάνω στις δύο χώρες.
Μια γραμμή που καθορίζει τα σύνορα μπαίνει σε ένα κατάστημα με είδη δώρων και βγαίνει από το πίσω μέρος ενός σούπερ μάρκετ. Για να φαίνεται η εθνικότητα του κάθε κτιρίου έχει οριστεί σαν βάση το που βρίσκεται η πόρτα του. Αν τα σύνορα κόβουν την πόρτα στα δυο, τότε υποδηλώνεται από δύο αριθμούς στο δρόμο και πάνω στο κτίριο.
Η παράξενη περίπτωση της πόλης Baarle είναι αποτέλεσμα μερικών «έξυπνων» μεσαιωνικών συμφωνιών και πωλήσεων γης ανάμεσα στους Λόρδους του Breda και τους Δούκες του Brabant τον 12ο αιώνα.

Παγωμένη λάμψη: Εξωτικός κρύσταλλος αναγκάζει το φως να σταματήσει

Το φως παγιδεύεται μέσα σε έναν κρύσταλλο που περιέχει το εξωτικό στοιχείο πρασεοδύμιο -εικόνα αρχείου 

Ντάρμσταντ, Γερμανία

Φυσικοί στη Γερμανία κατάφεραν να ακινητοποιήσουν το ταχύτερο πράγμα του Σύμπαντος και να το κρατήσουν αιχμάλωτο για το χρόνο-ρεκόρ των 60 δευτερολέπτων -ένα επίτευγμα που ίσως θα εξέπληττε τον Άινσταϊν και δεν αποκλείεται να έχει πρακτικές εφαρμογές στο μέλλον.

Ο πατέρας της θεωρίας της Σχετικότητας είχε υπολογίσει σωστά ότι το φως -όπως και οτιδήποτε άλλο στο Σύμπαν- δεν μπορεί να έχει ταχύτητα μεγαλύτερη από περίπου 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτα στο κενό. Ο Άινσταϊν όμως δεν είπε ότι το φως δεν μπορεί να κινηθεί πιο αργά.

Για την ακρίβεια, η ταχύτητα είναι πάντα μικρότερη όταν το φως κινείται μέσα σε ένα οποιοδήποτε υλικό μέσο -μέσα στο γυαλί, για παράδειγμα, η ταχύτητα των φωτονίων μειώνεται κατά περίπου 40%.

Κανένα μέσο, όμως, δεν μπορεί να μειώσει την ταχύτητα του φωτός στο μηδέν. Το 1999, ωστόσο, ερευνητές του Χάρβαρντ κατάφεραν να επιβραδύνουν το φως στα 61 χιλιόμετρα την ώρα, και δύο χρόνια αργότερα μπόρεσαν να το σταματήσουν εντελώς, έστω και για μια στιγμή.

Τώρα, ερευνητές στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Ντάρμσταντ δείχνουν ότι το φως μπορεί να αιχμαλωτιστεί για περισσότερο χρόνο, έως και 60 δευτερόλεπτα, χάρη σε μια πειραματική διάταξη που βασίζεται σε έναν κρύσταλλο και δύο δέσμες λέιζερ.

Το μυστικό είναι ότι ο κρύσταλλος, ένα υλικό που μοιάζει με γυαλί, γίνεται διαφανής για να απορροφήσει το εισερχόμενο φως, ενώ αμέσως μετά γίνεται αδιαφανής, οπότε το φως παγιδεύεται μέσα του.

Για την ακρίβεια, το φως μετατρέπεται σε ένα είδος κύματος που παραμένει αιχμάλωτο μέσα στον κρύσταλλο.

Ο κρύσταλλος αυτός περιέχει ιόντα (φορτισμένα άτομα) του εξωτικού στοιχείου πρασεοδύμιου. Χάρη στα ιόντα αυτά, ο κρύσταλλος γίνεται απότομα διαφανής όταν δεχθεί μια δέσμη λέιζερ, την οποία οι ερευνητές ονομάζουν δέσμη ελέγχου.

Μια δεύτερη δέσμη, η οποία πρόκειται να ακινητοποιηθεί, εισέρχεται στον διαφανή κρύσταλλο και επιβραδύνεται από τα ιόντα. Και αν η δέσμη ελέγχου σβήσει ενώ η δεύτερη δέσμη βρίσκεται μέσα στον κρύσταλλο, το φως παγιδεύεται.

Ουσιαστικά το φως μετατρέπεται σε ένα είδος κύματος, ένα «κύμα σπιν», το οποίο διαδίδεται στα ηλεκτρόνια που περιφέρονται γύρω από τα ιόντα.

Αυτό είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο επίτευγμα, δεδομένου ότι το κύμα σπιν μπορεί να επηρεαστεί από μια πληθώρα παραγόντων -αυτός εξάλλου είναι ο λόγος που το φως δεν παγιδεύεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα και σταδιακά διαρρέει στο περιβάλλον.

Παρουσιάζοντας το πείραμά τους στην επιθεώρηση Physical Review Letters, οι ερευνητές εκτιμούν πάντως ότι το φως είναι δυνατό να μείνει «παγωμένο» για μεγαλύτερο διάστημα, ίσως και μια εβδομάδα.

Συσκευές που ακινητοποιούν το φως θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στο μέλλον για σε οπτικά συστήματα αποθήκευσης δεδομένων.

Όπως γνωρίζουμε από τις οπτικές ίνες, το φως μπορεί να μεταφέρει πληροφορίες, οι οποίες θα παγιδεύονταν κι αυτές στον κρύσταλλο όταν το φως ακινητοποιείται.

Στο τελευταίο πείραμα, οι ερευνητές μπόρεσαν να αποθηκεύσουν στον κρύσταλλο τις πληροφορίες που μετέφερε η εισερχόμενη δέσμη -μια απλή εικόνα με ρίγες- και να ανακτήσουν τις πληροφορίες αυτές ένα λεπτό αργότερα.

Επόμενος στόχος των ερευνητών είναι αφενός να αιχμαλωτίσουν το φως για περισσότερο χρόνο, αφετέρου να αυξήσουν την ποσότητα πληροφορίας που μπορεί να αποθηκευτεί.

Και, αν οι προσπάθειες αποδώσουν, το αιχμάλωτο φως θα μπορούσε να γίνει βασικό εργαλείο για τα δίκτυα του μέλλοντος.

Newsroom ΔΟΛ

Παγκόσμια ανησυχία: Κομμάτι του Ήλιου κατευθύνεται στη Γη! (video)

Οι επιστήμονες ανησυχούν, καθώς οι τελευταίες εικόνες δείχνουν μία γιγαντιαία μαύρη τρύπα πάνω στον ήλιο. Περιγράφουν πραγματικά στο βίντεο παρακάτω, ότι ένα μεγάλο μέρος του ήλιου να"λείπει".
Αναφέρουν ότι το κομμάτι του ήλιου έρχεται προς εμάς με περίπου 2 εκατομμύρια μίλια την ώρα. Το κομμάτι που λείπει είναι περίπου 80 φορές πιο μεγάλο από τη Γη. Προφανώς αυτό το είδος των πραγμάτων συμβαίνει συχνά, αλλά όχι στο μέγεθος της παρούσας κατάστασης.

Η ομορφιά στον πυθμένα της Λευκής Θάλασσας (φωτογραφίες)

Ο Alexander Semenov βουτά στα παγωμένα νερά της Λευκής Θάλασσας και αποτυπώνει στο φακό του την αλλόκοτη ομορφιά των πλασμάτων που ζουν στο βυθό.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως όμορφα, πολύχρωμα όντα δεν μπορούν να ζήσουν στα κρύα παγωμένα νερά των βόρειων θαλασσών», τονίζει ο Semenov, θαλάσσιος βιολόγος και φωτογράφος.

«Εν μέρει ισχύει, δεν υπάρχουν κοράλλια ή ψάρια-κλόουν ή άλλα πολύχρωμα ψάρια. Η Λευκή Θάλασσα αποκαλύπτει έναν άλλο κόσμο με τα δικά του ‘άλιεν’ και τα δικά του εκπληκτικά πλάσματα», προσθέτει.

Η Λευκή Θάλασσα, στη βορειοδυτική ακτή της Ρωσίας, είναι παγωμένη σχεδόν όλο το χειμώνα με θερμοκρασία που φτάνει τους -6 βαθμούς Κελσίου, σύμφωνα με την Great Soviet Encyclopedia.

Ο Semenov μελέτησε τα ασπόνδυλα στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και τράβηκε τις φωτογραφίες που ακολουθούν ενώ εργαζόταν στο Σταθμό Βιολογίας της Λευκής Θάλασσας. Κατά τις καταδύσεις του συνέλλεξε και μερικούς θαλάσσιους γυμνοσάλιαγκες τους οποίους μετέφερε στο εργαστήριό του για περαιτέρω μελέτη.

«Πολλά θαλάσσια είδη δεν μπορούν να φωτογραφηθούν μέσα στο νερό για πολλούς διαφορετικούς λόγους», αναφέρει στην ιστοσελίδα του. «Κάποια είναι πολύ μικρά, κάποια κρύβονται στον πυθμένα και άλλα ζουν σε τέτοια βάθη που κανείς δεν μπορεί να τα φτάσει», εξηγεί.

Η Λευκή Θάλασσα είναι το «σπίτι» για περισσότερα από 700 είδη ασπόνδυλων, 60 είδη ψαριών και 5 είδη θαλάσσιων θηλαστικών, σύμφωνα με την Britannica.

Ο πάγος είναι παχύς και οι συνθήκες κατάδυσης δύσκολες.

«Το να βουτάς κάτω από τον πάγο είναι ένας από τους πιο χαζούς τρόπους να περνάς το χρόνο σου», λέει ο Semenov. «Είναι σκληρό, κάνει πολύ κρύο και μερικές φορές πολύ επικίνδυνο. Αλλά αυτά που βλέπεις σε αποζημιώνουν», γράφει ο Semenov.

Δείτε τις φωτογραφίες

10 παραμυθένια νησάκια στον κόσμο!

1. Bled, Σλοβενία
Το σκηνικό, μαγικό και το τοπίο θαυμαστό! Συνήθως πρόκειται για μικρά νησιά που καλύπτονται από πλούσια βλάστηση και δεσπόζουν στο κέντρο μιας λίμνης ή μιας θάλασσας, κοντά στην ξηρά, ενώ ανάμεσα στα δέντρα ξεπροβάλλει μια κατοικία, σαν άλλο κάστρο που περιμένει την έλευση του πρίγκιπα και της πριγκίπισσας, της νεράιδας και του ξωτικού… Γιατί όταν λέμε «τόπος παραμυθένιος» δεν είναι υπερβολή, ειδικά στη θέα των νησιών αυτών.

2. Pfalz, Γερμανία

3. Visovac, Κροατία

4. Heart, ΗΠΑ

5. Wilhelmstein, Γερμανία

6. Mont Saint-Michel, Γαλλία

7. Trakai Island Castle, Λιθουανία

8. Loreto, Ιταλία

9. Dark, ΗΠΑ

10. Ποντικονήσι, Ελλάδα

Πηγή: