Δείτε το εντυπωσιακό ψάρι - δράκο που φέρνει καλή τύχη [εικόνες]

Ένα ψάρι που μοιάζει με Δράκο και θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη, σύμφωνα με την κινέζικη λαϊκή παράδοση, αποτελεί το δημοφιλέστερο (και ακριβότερο) «κατοικίδιο» στους κύκλους των πλουσίων της Ασίας.

Ο «κόκκινος δράκος», επίσης γνωστό και ως Arowana, είναι ένα ψάρι του γλυκού νερού που φτάνει το ένα μέτρο σε μήκος και μπορεί να ζήσει μέχρι 25 χρόνια, ενώ είναι ιδιαίτερα μοναχικό, αφού ανέχεται την «παρέα» στο ενυδρείο, μόνο όταν είναι σε πολύ μικρή ηλικία, αλλιώς γίνεται βίαιο και επιθετικό.

Ωστόσο δεν είναι τα εκπληκτικά χρώματα και η ομοιότητά του με δράκο που το κάνουν τόσο ξεχωριστό και δημοφιλές. Αυτό το ψάρι έχει τη φήμη ότι φέρνει καλή τύχη και ευημερία στη ζωή του κατόχου του, γι' αυτό πολλοί πλούσιοι επιχειρηματίες στην Κίνα αλλά και σε όλη την Ασία σπεύδουν να το αγοράσουν και διατίθενται να δώσουν πολλά χρήματα γι' αυτό.

Πράγματι τη φήμη και την ομορφιά του ψαριού, έχουν φροντίσει να εκμεταλλευτούν εμπορικά στην Κίνα, αφού ένα τέτοιο ψάρι στοιχίζει $8000, ενώ η τιμή του αυξάνεται με την ηλικία του ψαριού.

Ωστόσο η «τυχοδιωκτική» αυτή μανία μπορεί να δημιουργήσει οικολογική καταστοφή, αφού ήδη λόγω της «δημοτικότητάς» του ως κατοικίδιο, το ψάρι - δρακος απειλείται με εξαφάνιση!

Δείτε στη συνέχεια μερικές εντυπωσιακές φωτογραφίες από το γούρικο ψάρι:

Πηγή:

Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος «έχει μείνει ο μισός»

 

Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος καταλαμβάνει έκταση σχεδόν τριπλάσια από της Ελλάδας 

Ουάσινγκτον

Σοκ έχει προκαλέσει ανακοίνωση του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Επιστήμης της Αυστραλίας (AIMS) σύμφωνα με την οποία ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος έχει καταστραφεί σε ποσοστό 50% τα τελευταία 30 χρόνια. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησαν ειδικοί του AIMS βασικός υπεύθυνος για την εκτεταμένη και συνεχιζόμενη καταστροφή των κοραλλιών είναι ένας αστερίας.

Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος είναι ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος στον κόσμο. Απαρτίζεται από 2.900 ξεχωριστούς υφάλους και 940 νησιά, και εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο των 2.600 χιλιόμετρων σε μία θαλάσσια περιοχή έκτασης περίπου 344.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο ύφαλος βρίσκεται στη Θάλασσα των Κοραλλιών, έξω από τις ακτές του Κουίνσλαντ της βορειοανατολικής Αυστραλίας. Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος είναι ορατός από το Διάστημα.

Οι ερευνητές μελέτησαν 214 περιοχές του Υφάλου και συνέκριναν τα ευρήματα τους με δεδομένα από 2.258 προηγούμενες έρευνες για να εντοπίσουν το ποσοστό της καταστροφής των κοραλλιών από το 1985 ως σήμερα. Διαπίστωσαν ότι κάθε χρόνο καταστρέφεται περίπου το 3,5% του Υφάλου και ότι τα τελευταία 27 χρόνια το συνολικό ποσοστό της καταστροφής έχει αγγίξει το 50%. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν στην καταστροφή του Υφάλου όπως οι τροπικοί τυφώνες και η αύξηση της θερμοκρασίας των υδάτων. Όμως βασικός υπεύθυνος για την καταστροφή υποδεικνύεται από τους ερευνητές ο αστερίας Acanthaster planci (ένθετη αριστερά) που είναι γνωστός ως η «κορώνα των αγκαθιών».

Πρόκειται για έναν μεγάλο αστερία η διάμετρος του οποίου φτάνει το ένα μέτρο και τρέφεται με τη «σάρκα» των κοραλλιών. Όταν ένας τέτοιος αστερίας επιτεθεί σε ένα κοράλλι το μόνο που μένει στο τέλος από αυτό είναι το «κουφάρι» του. Όμως πρόκειται για ένα σπάνιο είδος αστερία και, σύμφωνα με τους ερευνητές, αν βρεθεί τρόπος να ελεγχθεί ο πληθυσμός του μέσα σε διάστημα 20-30 ετών η κατάσταση εκτιμάται ότι θα βελτιωθεί αφού τα κοράλλια μπορούν και ανακάμπτουν από την καταστροφή που προκαλούν οι κυκλώνες ή η αύξηση της θερμοκρασίας.Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences».

Βήμα Science

Πάγωσε η «βασίλισσα των λιμνών»! Μαγικές εικόνες

Είναι η βαθύτερη και η μεγαλύτερη λίμνη στον κόσμο με γλυκό νερό, ενώ κατέχει την πρώτη θέση στην ηλικία, καθώς μετρά 25 εκατομμύρια χρόνια ζωής. Η λίμνη Βαϊκάλη βρίσκεται στη νοτιοανατολική Σιβηρία και είναι γνωστή ως η «βασίλισσα» των λιμνών.

Το 1996, η UNESCO την συμπεριέλαβε στη λίστα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς για τη βιοποικιλότητά της, αφού φιλοξενεί 2.500 φυτικά και ζωϊκά είδη, από τα οποία πολλά δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο (συμπεριλαμβανομένης της φώκιας του γλυκού νερού).


Πέραν αυτών των χαρακτηριστικών, η λίμνη Βαϊκάλη αποτελεί ένα εντυπωσιακό φυσικό τοπίο, ενώ κατά τη διάρκεια του χειμώνα που παγώνει οι εικόνες που τη συνοδεύουν είναι εξαιρετικές. Τόσο πολύ, μάλιστα, που δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τα παγωμένα νερά της γίνονται σε μια στιγμή σπάνια φυσικά έργα τέχνης!

Γη και Σελήνη: σχέση μητρική ή αδελφική;

Για τους αρχαίους Ελληνες ήταν η σύντροφος του Ενδυμίωνα, θεού του ύπνου, για μας είναι ένα καλοσυνάτο πρόσωπο, που μας κοιτάζει αφηρημένο κάθε μήνα, και για τους επιστήμονες είναι το κοντινότερο προς τη Γη ουράνιο σώμα.

Ο λόγος είναι για τη Σελήνη, τον μοναδικό φυσικό δορυφόρο της Γης, η ιστορία της οποίας εξακολουθεί να αποτελεί για τους επιστήμονες ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα. Οι πρώτες θεωρίες των αρχών του 20ού αιώνα δεν ήταν συμβατές με τα αστρονομικά δεδομένα του συστήματος Γης - Σελήνης, ενώ η επικρατούσα σήμερα θεωρία μεταξύ των αστρονόμων φαίνεται να μην είναι συμβατή με τα γεωλογικά δεδομένα της Σελήνης.

Ο Αριστοτέλης δίδασκε ότι η Σελήνη είναι μια τέλεια σφαίρα φτιαγμένη από αιθέρα, η οποία περιφέρεται σε τέλεια κυκλική τροχιά γύρω από τη Γη. Οι παρατηρήσεις του Γαλιλαίου όμως έδειξαν ότι η επιφάνεια της Σελήνης είναι καλυμμένη από βουνά, πεδιάδες και κρατήρες, έτσι ώστε να μοιάζει περισσότερο με την επιφάνεια της Γης παρά με μια τέλεια σφαίρα. Από τότε ως σήμερα έχουν συγκεντρωθεί για τη Σελήνη περισσότερες πληροφορίες απ' όσο για οποιοδήποτε άλλο ουράνιο σώμα.

Θα περίμενε κανείς ότι με τόσα στοιχεία θα γνωρίζαμε με λεπτομέρεια την ιστορία του δορυφόρου μας. Και όμως, σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για τον τρόπο δημιουργίας της, αφού οι ερευνητικές προσπάθειες αστρονόμων και γεωλόγων δείχνουν να καταλήγουν σε αλληλοσυγκρουόμενα αποτελέσματα.

Ο δρόμος προς την... Ταυτόχρονη Δημιουργία

Η περιεκτικότητα των σεληνιακών πετρωμάτων σε τιτάνιο είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη των γήινων πετρωμάτων. Θεωρείται έτσι ότι αποκλείεται να συνέπραξε και άλλο ουράνιο σώμα στη δημιουργία του δορυφόρου μας.

Τα πρώτα στοιχεία της Σελήνης που υπολογίστηκαν με μεγάλη ακρίβεια, μετά την εποχή του Γαλιλαίου, ήταν η τροχιά της και η διάμετρός της και, στη συνέχεια, η μάζα της. Αντίθετα με αυτά που πίστευε ο Αριστοτέλης, η τροχιά της δεν είναι κυκλική αλλά περίπλοκη και, σε πρώτη προσέγγιση, ελλειπτική.

Η δε μάζα της είναι λίγο μεγαλύτερη από το 1% της μάζας της Γης, τιμή που μπορεί να φαίνεται μικρή αλλά στην πραγματικότητα είναι μεγάλη, αφού όλοι οι υπόλοιποι δορυφόροι του Ηλιακού Συστήματος έχουν μάζα μικρότερη από το 1‰ της μάζας του πλανήτη γύρω από τον οποίο περιφέρονται. Με βάση αυτά τα στοιχεία, καθώς και τις φωτογραφίες της επιφάνειας της Σελήνης, οι αστρονόμοι πρότειναν διάφορες θεωρίες για τον τρόπο σχηματισμού της.

Η παλαιότερη θεωρία, η οποία μάλιστα είχε προταθεί από τον Τζορτζ Ντάργουιν, τον γιο του γνωστού μας - από τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών - Δαρβίνου, υπέθετε ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε από τη Γη, όταν ένα κομμάτι ύλης αποσπάστηκε από την περιοχή του ισημερινού του πλανήτη μας λόγω της φυγόκεντρης δύναμης. Η θεωρία αυτή εγκαταλείφθηκε, επειδή για να συμβεί ένα τέτοιο φαινόμενο θα έπρεπε η Γη να περιστρέφεται τόσο γρήγορα ώστε η διάρκεια της ημέρας να είναι μόνο πέντε ώρες.

Μια μεταγενέστερη θεωρία βασίζεται στην υπόθεση ότι η Σελήνη ήταν ένα είδος μεγάλου αστεροειδούς, που συνελήφθη από το βαρυτικό πεδίο της Γης στα αρχικά στάδια της δημιουργίας του Ηλιακού Συστήματος. Η θεωρία αυτή απαιτεί μια ιδιαίτερα πυκνή γήινη ατμόσφαιρα την εποχή της σύλληψης, που απ' ό,τι φαίνεται ποτέ δεν υπήρχε.

Ετσι στα τέλη της δεκαετίας του 1960 διδαχθήκαμε στο Πανεπιστήμιο την επικρατούσα τότε θεωρία της ταυτόχρονης δημιουργίας. Κατ' αυτήν Γη και Σελήνη δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα από το ίδιο πρωταρχικό νέφος αερίου και σκόνης, την εποχή της δημιουργίας των πλανητών του Ηλιακού Συστήματος από τα υπολείμματα του υλικού που δημιούργησε τον Ηλιο.

Η θεωρία της σύγκρουσης με άλλον πλανήτη

Το 1969 όμως, όταν οι πρώτοι άνθρωποι πάτησαν το πόδι τους στην επιφάνεια της Σελήνης και έφεραν πίσω δείγματα από την επιφάνεια του δορυφόρου μας, ανατράπηκε και η θεωρία της ταυτόχρονης δημιουργίας. Ο λόγος είναι ότι η χημική σύσταση της επιφάνειας της Σελήνης διαφέρει σημαντικά από αυτήν της Γης και, άρα, δεν είναι δυνατόν τα δύο ουράνια σώματα να προέρχονται από το ίδιο αρχικό σύννεφο αερίου και σκόνης. Ετσι εμφανίστηκε στο προσκήνιο η πιο πρόσφατη θεωρία, αυτή της σύγκρουσης της Γης με ένα σώμα του αρχικού Ηλιακού Συστήματος στο μέγεθος του Αρη.

Σύμφωνα με τη σύγχρονη αντίληψη, την εποχή που δημιουργήθηκε το Ηλιακό μας Σύστημα, πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, οι συγκρούσεις ανάμεσα στα ουράνια σώματα που περιφέρονταν γύρω από τον Ηλιο ήταν ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. Στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα η Γη είχε δημιουργηθεί αρχικά ένας πλανήτης, η πρωτο-Γη, που δεν είχε δορυφόρο. Στη συνέχεια η πρωτο-Γη συγκρούστηκε «πλαγιομετωπικά» με έναν άλλον πρωτοπλανήτη, στο μέγεθος του Αρη.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι το μεγαλύτερο μέρος της μάζας των δύο αρχικών σωμάτων συσσωματώθηκε και απετέλεσε τη σημερινή Γη. Ενα μικρό μέρος των επιφανειακών στρωμάτων των δύο πρωτοπλανητών εκτοξεύθηκε στο Διάστημα και μέσα σε μερικές δεκάδες χρόνια συμπυκνώθηκε σε ένα μεγάλο σφαιρικό σώμα, τη Σελήνη, η οποία από τότε αποτελεί τον φυσικό δορυφόρο της Γης.

Η θεωρία αυτή ερμηνεύει τόσο το είδος της τροχιάς της Σελήνης όσο και το γεγονός ότι αυτή έχει μικρότερη πυκνότητα από τη μέση πυκνότητα της Γης, αφού δημιουργήθηκε από τα επιφανειακά στρώματα των δύο πρωτοπλανητών και έτσι δεν «κληρονόμησε» μέρος του πυρήνα τους που απετελείτο από σίδηρο και νικέλιο.

Διάψευση από... τιτάνιο!

Η επιστημονική έρευνα όμως δεν χαρακτηρίζεται πάντα από τη συνεχή εξέλιξη προς μια τελική «σωστή» θεωρία. Πολλές φορές εμφανίζονται «πισωγυρίσματα», όταν νεότερα ερευνητικά αποτελέσματα έρχονται σε αντίθεση με μια κρατούσα θεωρία. Ετσι για πολλούς δεν απετέλεσε έκπληξη το γεγονός ότι την περασμένη άνοιξη δημοσιεύθηκε ένα ερευνητικό αποτέλεσμα που φαίνεται αντίθετο με το παραπάνω σενάριο. Η περιεκτικότητα των σεληνιακών πετρωμάτων σε τιτάνιο είναι ίδια ακριβώς με αυτή των γήινων.

Επειδή οι ενώσεις του τιτανίου δεν εξαερώνονται εύκολα, αυτό σημαίνει ότι σε μια σύγκρουση της πρωτο-Γης με άλλο σώμα το τιτάνιο των δύο σωμάτων θα έπρεπε να «κληρονομηθεί» ανέπαφο στη Σελήνη. Επειδή ο πρωτοπλανήτης είχε δημιουργηθεί σε άλλη περιοχή του Ηλιακού Συστήματος απ' ό,τι η Γη, θα έπρεπε η περιεκτικότητά του σε τιτάνιο να διαφέρει από αυτήν της Γης, οπότε και η περιεκτικότητα της Σελήνης σε τιτάνιο θα έπρεπε γενικά να μην είναι ίδια με αυτήν της Γης.

Το γεγονός ότι είναι ίδια φαίνεται να υποδεικνύει ότι η Σελήνη είχε μόνο έναν γονιό, όπως πολύ ωραία το έθεσε ένα από τα μέλη της ερευνητικής ομάδας της πρόσφατης δημοσίευσης. Με άλλα λόγια, μοιάζει σαν να ξαναγυρίζουμε στη θεωρία του Ντάργουιν! Το μέλλον θα δείξει αν η θεωρία της σύγκρουσης μπορεί να τροποποιηθεί ώστε να ερμηνεύει τα νεότερα αποτελέσματα ή αν θα εγκαταλειφθεί για κάτι καινούργιο.

Πηγή: tovima

O top υποψήφιος πλάνητης εξωγήινης ζωής

Σύμφωνα με τους ειδικούς ο Gliese 163c, ένας πλανήτης που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να διαθέτει κάποιες μορφές ζωής.

Εχει νερό;

Ο Gliese 163c έχει μάζα 7 περίπου φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Γης και βρίσκεται σε απόσταση 49 ετών φωτός από εμάς στον αστερισμό της Δοράδος. Χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο HARPS ομάδα ερευνητών με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου Joseph Fourier στη Γκρενόμπλ εντόπισαν την ακριβή θέση του πλανήτη μέσα στο ηλιακό του σύστημα.

Οπως διαπιστώθηκε, ο Gliese 163c βρίσκεται στα όρια της λεγόμενης κατοικήσιμης ζώνης, της περιοχής ενός ηλιακού συστήματος όπου η απόσταση των πλανητών από το μητρικό τους άστρο είναι τέτοια που να ευνοεί την ανάπτυξη ευνοϊκών για τη ζωή συνθηκών όπως παραδείγματος χάριν, την ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει στον Gliese 163c δηλαδή διαθέτει νερό σε υγρή μορφή και άρα είναι πιθανό να έχουν αναπτυχθεί κάποιες μορφές ζωής έστω και σε βακτηριακό επίπεδο.

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Δορυφορικός χάρτης παρακολουθεί τη στάθμη των θαλασσών

Η επαναξιολόγηση δορυφορικών δεδομένων της τελευταίας 18ετίας έδωσε μια νέα, αναλυτικότερη εικόνα της μεταβολής της στάθμης των θαλασσών σε όλο τον κόσμο. Η έρευνα επιβεβαίωσε αυτό που υποστήριζαν όλοι, δηλαδή ότι η στάθμη των θαλασσών αυξάνεται κατά μέσο όρο 3 χιλιοστά ετησίως, με τη μεταβολή να διαφοροποιείται προς τα πάνω ή προς τα κάτω ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή. Για παράδειγμα, η Θάλασσα των Φιλιππίνων έχει ανέβει κατά 10 χιλιοστά ετησίως μέσα στο διάστημα των παρατηρήσεων. Ωστόσο, οι επιστήμονες επισημαίνουν πως οι μεταβολές σε πολλές περιοχές πιθανότατα θα εξομαλυνθούν αν λάβουμε στοιχεία για μακρύτερο χρονικό ορίζοντα, οπότε απαιτούνται νέες μετρήσεις μελλοντικά ώστε να εντοπιστεί πού πράγματι υπάρχουν μεγάλες διακυμάνσεις. Στόχος είναι να μην γίνει σύγχυση ανάμεσα στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών που οφείλεται στην ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή και τις μακρόχρονες τάσεις μεταβολής της στάθμης των ωκεανών που μπορεί πχ να οφείλονται στο Ρεύμα του Κόλπου του Μεξικού ή το φαινόμενο Εν Νίνιο. Ο χάρτης παρουσιάστηκε στη Βενετία της Ιταλίας, σε ένα συμπόσιο με τίτλο “20 χρόνια προόδου στη Υψομετρία Ραντάρ”. Η πρώτη παρατήρηση που κάνουν οι επιστήμονες είναι η αύξηση της στάθμης των ωκεανών εξαιτίας των λιωμένων πάγων και παγοκαλυμμάτων, όπως εκείνο της Αρκτικής, που προκαλεί η υπερθέρμανση του πλανήτη. Βασικός στόχος είναι ο εντοπισμός τυχούσας επιτάχυνσης της διαδικασίας ανόδου της στάθμης των θαλασσών και η απομόνωση μακρόχρονων τάσεων στη “συμπεριφορά” των ωκεάνιων υδάτων τα οποία θα περιέπλεκαν την προσπάθεια εξαγωγής ακριβών συμπερασμάτων. Η μελέτη ολοκληρώθηκε στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας για την Κλιματική Αλλαγή (CCI) στην οποία συμμετέχουν τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος. Οι πρώτες παρατηρήσεις χρονολογούνται από το 1991 και διεξήχθηκαν από το ευρωπαϊκό, διαστημικό σκάφος ERS-1. Πηγή: econews

Δύο νέα είδη οχιάς

Μια ομάδα ζωολόγων του πανεπιστημίου Bangor της Μεγάλης Βρετανίας κατέγραψε δύο νέα είδη οχιάς στη νοτιοανατολική Ασία.

Παλιότερα τα είχαν λανθασμένα κατατάξει σε άλλη γνωστή κατηγορία, όμως γενετικά τεστ και αναλύσεις του κεφαλιού και του λεπιδωτού δέρματος κατέδειξαν ότι πρόκειται για δύο νέα είδη της οικογένειας των βιπερίδων.

Διαθέτουν θερμική όραση. Αυτό σημαίνει ότι αισθητήρες σε κοιλότητες γύρω από τα μάτια και πίσω από τα ρουθούνια βοηθούν το ερπετό να σχηματίσει το θερμικό περίγραμμα των μικρών ομοιόθερμων ζώων που κυνηγά στο σκοτάδι.

Το ένα είδος οχιάς έχει κίτρινα μάτια και το βάφτισαν Cryptelytrops cardamomensis από το όνομα του βουνού όπου ανακαλύφθηκε, ενώ το άλλο ονομάστηκε Cryptelytrops rubeus από το ρουμπινί χρώμα των ματιών του.

Πηγή: scienceillustrated.gr